2 mar 2012

Chuck Palahniuk - "Potępieni"




Tytuł: Potępieni

Autor: Chuck Palahniuk

Wydawnictwo: Niebieska Studnia

Data wydania: 2011

Strona zakupu: Tutaj






     Trzy pytania na sam początek: Wierzycie w niebo i piekło? Jesteście dobrymi ludźmi, którzy trafią do nieba? A może chcecie wiedzieć jak to jest być skazanym na wieczne potępienie? Jeśli tak, dobrze trafiliście. Pokażę Wam piekło. Nie to w ludzkich wyobrażeniach, ale to prawdziwe. Zainteresowani?

     Trzynastoletnia Madison Spencer, niepoprawna optymistka, pulchna, lecz inteligentna, umiera z powodu przedawkowania marihuany i zostaje skazana na wieczność wśród wybranych przez Szatana. Kiedy po jej własnym pogrzebie podjeżdża po nią limuzyna i szofer z jej nazwiskiem na kopercie, nawet nie wie co ją czeka. A później budzi się sama, zamknięta w ciasnej klatce za kratami ubabranymi szlamem.
     Ale to nie wszystko. Spotyka tam kilku innych młodocianych skazańców: słodką cizię - Babette, mózgowca - Leonarda, osiłka futbolistę - Pattersona i nieulegającego stereotypom punka - Archera. Razem wędrują przez morze ścinków paznokci, mijając po drodze Ocean Zmarnowanej Spermy i Bagnisko Niedoskrobanych Płodów, a także krwiożercze demony. A wszystko to, żeby odnaleźć Szatana. Tak więc, puk, puk, jesteś tam Szatanie?

     Autor pokazuje nam swoją wizję piekła. Wizję, w której ciągle ktoś krzyczy, a na ekranach wiecznie pokazywany jest Angielski pacjent, albo fortepian. Wizję, w której zmarli dzwonią do żywych i zadają im pytania z ankiet, dotyczących gumy do życia czy innych równie bezwartościowych rzeczy. Chuck Palahniuk serwuje nam historię o wewnętrznej przemianie bohaterki pod wpływem ważnych wydarzeń w jej życiu. Dodatkowo ubarwia to niesamowitą dawką humoru.
    Od pierwszej strony wiemy, że będzie nietypowo, śmiesznie i przyjemnie. Lekki i prosty styl autora sprawia, że książka staje się łatwa do czytania nawet dla młodszej grupy czytelników, aczkolwiek aż tak młodym bym jej nie zalecała, przez wzgląd na kontrowersję jaka się w niej pojawia.
    Według mnie, jedynym minusem Potępionych jest akcja, w której bohaterka staje się "odważna i niegrzeczna". To jest aż nazbyt nierealne, nawet biorąc pod uwagę całą fabułę. Nie pasuje do głównego motywu.

     Poleciłabym książkę osobom, którym brak humoru i które szukają sposobu na jego poprawę. Na pewno nie jest ona przeznaczona dla dzieci, bo Madison jak na trzynastolatkę jest aż nazbyt uświadomiona, ale przyda się nawet dorosłym na chwilę oderwania od szarej codzienności.

5/6
Dziękuję za książkę serwisowi Secretum.

26 sty 2012

Jonathan Barnes - "Lunatyk"





Tytuł: Lunatyk

Autor: Jonathan Barnes

Wydawnictwo: Vesper

Data i miejsce wydania: Poznań 2009 r.

Strona zakupu: Tutaj





     Panie i Panowie! Usiądźcie wygodnie, bo oto przed wami niezapomniany występ! Zamknijcie oczy, weźcie głęboki wdech i wyobraźcie sobie, że przenosicie się w czasie wprost do początku XX wieku! Nie, proszę pana, to nie będzie hipnoza, choć iluzję może zdołacie ujrzeć. Jesteście gotowi? W takim razie otwórzcie oczy i obserwujcie uważnie. Przed wami występują Edward Moon, różne osobistości historyczne oraz ŚPIĄCY...

     Zacznijmy od Cyrila Honeymana. Honeyman był brzuchatym kurduplem, nieustannie się pocił i chodził z rozedrganymi szczękami. Umrze już za kilka stron.

     Nie przyzwyczajajcie się do tegoż jegomościa, bo jak już autor informuje nas na samym początku, nie będzie on z nami długo. Warto jednak wspomnieć o nim choć słówko. Wszakże od niego wszystko się zaczęło. Przynajmniej dla bohatera, który nie raz zaskoczy nas swoją dedukcją (tak, proszę pana, to nawiązanie do dzieła sir Doyla), a także z pewnością kilka razy wzbudzi w nas złość czy potępienie. Czasem może podziw. Do niego jednak też się nie przyzwyczajajcie, bo zgubiony jest dawno od czasu tej sprawy w Clapham (nie, proszę pani, nie powtórzę co tam się stało).
     Wróćmy do Honeymana. Zginął śmiercią straszną, wypchnięty z wysokiej wieży. Rzecz to dziwna, okoliczności natomiast nader zaskakujące. Sprawą zajmie się Edward Moon ceniony wśród Londyńczyków i angielskich oficerów. Rozwiązał wiele spraw i choć ostatnia nie była dla niego chwalebna, poproszono go o pomoc. Dlatego też wraz ze swym milczącym towarzyszem, Lunatykiem, badają tajemniczą zbrodnię. Wszystko wskazuje jednak na to, że nie jest to zwykłe morderstwo, a wielki spisek uknuty przeciw miastu.

     Niniejsza książka nie posiada żadnej wartości literackiej! Składa się na nią stek bzdur obliczonych na tani efekt, fabuła jest zagmatwana i niewiarygodna, postaci nie przekonują, a marny i monotonny styl, pełen zbędnych udziwnień, nazwać trzeba żałosnym.

     Absolutnie nie zgadzam się z tym, co napisał autor. Zagmatwana fabuła? Ależ skąd, co najwyżej tajemnicza. Niewiarygodna? Temu jestem w stanie przyznać rację, chociaż nie twierdzę, że to źle. Postaci nie przekonują? Dlaczego więc ja z zapartym tchem śledziłam losy pana Skimpole'a aż do ostatniej linijki tekstu? Marny i monotonny styl? Żałosny? O nie! Ja nazwałabym go awangardowym! Wspaniała sztuka wyrażania myśli!
     Tekst jest napisany absolutnie niesamowitym językiem, który wprawia czytelnika w stan iluzji i zamyka go w nim do samego końca. Do czasu aż nie zamknie książki i nie spojrzy na tył jej okładki. Wciągająca i ciekawa fabuła, wątki przeplatające się ze sobą. Domieszka fantastyki. Bez wątpienia niezapomniana lektura, ukazująca tajemnice dziewiętnastowiecznego Londynu. Prawdziwa gratka dla miłośników wiktoriańskiej Anglii.

     Tak, proszę pana, to już koniec spektaklu. Nie, nie będzie wyciągania królika z kapelusza. My wolimy małpy, buszujące wśród widowni. Szpady? Przecież już były, nie przedstawiamy tej samej sztuczki dwa razy w ciągu dnia. Ale niech się pan nie boi, zawsze może pan przyjść jutro i obejrzeć spektakl raz jeszcze. Służymy uniżenie.

6/6
Serdecznie dziękuję serwisowi Secretum za tę książkę.

7 sty 2012

"Nie jestem seryjnym mordercą"


     Po przeczytaniu Pisarz, który nienawidził kobiet Johna Leake'a książki, opowiadające o mordercach stoją u mnie na zdecydowanie wyższej półce. Wcielanie się w jego rolę, poznawanie jego psychiki...
Morderstwo jest dla pisarza wdzięcznym tematem, jak powiedział Łukasz Śmigiel. A ja uważam, że dla czytelnika jeszcze lepszym., bo czy nie dobrze jest postawić się po dwóch stronach?
Bardzo chciałabym przeczytać Nie jestem seryjnym mordercą i po raz kolejny poznać punkt widzenia mordercy.

Dlaczego lubię czytać kryminały?

     Ciemna noc, niczym niezakłócona cisza i ja, zamknięta w czterech ścianach. Na moich kolanach książka. Wczytuję się w treść. Zabójstwo, śledztwo, ciemne zaułki. Szmer, skrzypienie szafy, dreszcz, przebiegający przez ciało. To jest to.

     Dlaczego lubię czytać kryminały? Uwielbiam zagadki i tajemnice, morderstwa i sprawców, śledczych i te zwroty akcji, których nikt się nie spodziewa. Dobry kryminał potrafi sprawić, że zaczytasz się w nim bez reszty. Rozwiązywanie sprawy od samego początku. Zbieranie dowodów, przesłuchiwanie świadków. Historie, które skłaniają do refleksji.

     Czego trzeba się wystrzegać? Czasami wejście w psychikę mordercy jest wrażeniem, którego nie da się opisać. Jednocześnie jest też tak absorbujące, że nie da się o nim zapomnieć. Pozwala zrozumieć pewne sytuacje i wczuć się w nie. A kto raz zagłębi się w ten świat, już z niego nie wyjdzie.

     Właśnie dlatego czytam kryminały.

24 gru 2011

Jayne Castle - "Promień srebra"





Tytuł: Promień srebra

Autor: Jayne Castle (Jayne Ann Krentz)

Wydawnictwo: Amber

Data i miejsce wydania: Warszawa 2011 r.

Strona zakupu: Tutaj





     Dawno nie czytałam żadnego romansu. Jestem co prawda przyzwyczajona do tego typu literatury, ale ostatnio pochłonęła mnie akcja i przygoda. W każdym razie, jak na pierwszą taką książkę od dłuższego czasu, uważam ją za całkiem udaną.

Ona – konsultantka matrymonialna o zdolnościach parapsychicznych.
On – nietypowy klient, który szuka nie żony, lecz tajemniczego reliktu o potężnej mocy.
Razem mają uchronić bezcenny przedmiot przed tymi, którzy zrobią wszystko, by go zdobyć. A ryzykują nie tylko życiem…
    Szczerze mówiąc, po tym opisie spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Zaznajomiłam się z postacią autorki na tyle, żeby dowiedzieć się, że nie jest to jej pierwsza książka, a jedna z wielu. Sądziłam, że ma wprawę. Książkę przeczytałam niezwykle szybko, więc pewnie miałam rację.

    David Oakes z Agencji Ochrony Oakes wraz z detektyw Martinez pojawia się w biurze Celindy. Prowadzą śledztwo, dotyczące zabójstwa i zniknięcia tajemniczego przedmiotu, który, jak się okazuje, kobieta kupiła całkiem przypadkowo. W sprawę zamieszane jest Bractwo, a ponieważ nie chce mieć z nim nic wspólnego, oddaje przedmiot. Niestety, jej futrzak, do którego należała zabawka, porywa go i ukrywa. Od tego momentu oboje muszą współpracować, aby go odszukać i wrócić do swojego życia. Niestety, nie jest to takie proste, kiedy fale parapsychiczne wyraźnie ich do siebie przyciągają.

     Autorka w powieści stworzyła całkiem nowy świat, różniący się od tego współczesnego. Osadzony jest w innym miejscu i innym czasie. Witajcie na Harmonii. Jest to planeta niebezpieczna, ale piękna. Nieliczni ludzie, żyjący na niej, posiadają zdolności parapsychiczne. Odznaczają się one różnymi talentami, na przykład odczytywaniem aury innych, a także sterowanie umysłami. Takie umiejętności zdarzają się niezwykle rzadko, ale są bardzo niebezpieczne. Miastami kierują Bractwa, organizacje, które szkolą Łowców, zajmujących się kontrolą nad duchami. Prawdziwe tajemnice Harmonii żyją jednak ukryte w jej murach.

     Nie miałam żadnego problemu z przyzwyczajeniem się do tego świata. Na początku Jayne Castle wprowadza nas w podstawowe założenia, dotyczące miejsca, w którym rozgrywa się akcja, a wraz z jej rozwinięciem dodaje nowe wątki. Nie mieszają jednak w głowie i czyta się bardzo łatwo, bez wracania do poszczególnych zdarzeń.

     Przyjemny romans na chwil odprężenia. Polecę tą książkę wszystkim fanom lekkiej literatury z domieszką pewnego zamieszania. Nie mogę powiedzieć, żeby sam tekst w sobie był bardzo ambitny, ale na pewno spodoba się tym, którzy lubią szybkie romanse. Z pewnością byłby to miły prezent na święta.

5/6
Książkę otrzymałam od serwisu Secretum. Dziękuję.