26 sty 2012

Jonathan Barnes - "Lunatyk"





Tytuł: Lunatyk

Autor: Jonathan Barnes

Wydawnictwo: Vesper

Data i miejsce wydania: Poznań 2009 r.

Strona zakupu: Tutaj





     Panie i Panowie! Usiądźcie wygodnie, bo oto przed wami niezapomniany występ! Zamknijcie oczy, weźcie głęboki wdech i wyobraźcie sobie, że przenosicie się w czasie wprost do początku XX wieku! Nie, proszę pana, to nie będzie hipnoza, choć iluzję może zdołacie ujrzeć. Jesteście gotowi? W takim razie otwórzcie oczy i obserwujcie uważnie. Przed wami występują Edward Moon, różne osobistości historyczne oraz ŚPIĄCY...

     Zacznijmy od Cyrila Honeymana. Honeyman był brzuchatym kurduplem, nieustannie się pocił i chodził z rozedrganymi szczękami. Umrze już za kilka stron.

     Nie przyzwyczajajcie się do tegoż jegomościa, bo jak już autor informuje nas na samym początku, nie będzie on z nami długo. Warto jednak wspomnieć o nim choć słówko. Wszakże od niego wszystko się zaczęło. Przynajmniej dla bohatera, który nie raz zaskoczy nas swoją dedukcją (tak, proszę pana, to nawiązanie do dzieła sir Doyla), a także z pewnością kilka razy wzbudzi w nas złość czy potępienie. Czasem może podziw. Do niego jednak też się nie przyzwyczajajcie, bo zgubiony jest dawno od czasu tej sprawy w Clapham (nie, proszę pani, nie powtórzę co tam się stało).
     Wróćmy do Honeymana. Zginął śmiercią straszną, wypchnięty z wysokiej wieży. Rzecz to dziwna, okoliczności natomiast nader zaskakujące. Sprawą zajmie się Edward Moon ceniony wśród Londyńczyków i angielskich oficerów. Rozwiązał wiele spraw i choć ostatnia nie była dla niego chwalebna, poproszono go o pomoc. Dlatego też wraz ze swym milczącym towarzyszem, Lunatykiem, badają tajemniczą zbrodnię. Wszystko wskazuje jednak na to, że nie jest to zwykłe morderstwo, a wielki spisek uknuty przeciw miastu.

     Niniejsza książka nie posiada żadnej wartości literackiej! Składa się na nią stek bzdur obliczonych na tani efekt, fabuła jest zagmatwana i niewiarygodna, postaci nie przekonują, a marny i monotonny styl, pełen zbędnych udziwnień, nazwać trzeba żałosnym.

     Absolutnie nie zgadzam się z tym, co napisał autor. Zagmatwana fabuła? Ależ skąd, co najwyżej tajemnicza. Niewiarygodna? Temu jestem w stanie przyznać rację, chociaż nie twierdzę, że to źle. Postaci nie przekonują? Dlaczego więc ja z zapartym tchem śledziłam losy pana Skimpole'a aż do ostatniej linijki tekstu? Marny i monotonny styl? Żałosny? O nie! Ja nazwałabym go awangardowym! Wspaniała sztuka wyrażania myśli!
     Tekst jest napisany absolutnie niesamowitym językiem, który wprawia czytelnika w stan iluzji i zamyka go w nim do samego końca. Do czasu aż nie zamknie książki i nie spojrzy na tył jej okładki. Wciągająca i ciekawa fabuła, wątki przeplatające się ze sobą. Domieszka fantastyki. Bez wątpienia niezapomniana lektura, ukazująca tajemnice dziewiętnastowiecznego Londynu. Prawdziwa gratka dla miłośników wiktoriańskiej Anglii.

     Tak, proszę pana, to już koniec spektaklu. Nie, nie będzie wyciągania królika z kapelusza. My wolimy małpy, buszujące wśród widowni. Szpady? Przecież już były, nie przedstawiamy tej samej sztuczki dwa razy w ciągu dnia. Ale niech się pan nie boi, zawsze może pan przyjść jutro i obejrzeć spektakl raz jeszcze. Służymy uniżenie.

6/6
Serdecznie dziękuję serwisowi Secretum za tę książkę.

7 sty 2012

"Nie jestem seryjnym mordercą"


     Po przeczytaniu Pisarz, który nienawidził kobiet Johna Leake'a książki, opowiadające o mordercach stoją u mnie na zdecydowanie wyższej półce. Wcielanie się w jego rolę, poznawanie jego psychiki...
Morderstwo jest dla pisarza wdzięcznym tematem, jak powiedział Łukasz Śmigiel. A ja uważam, że dla czytelnika jeszcze lepszym., bo czy nie dobrze jest postawić się po dwóch stronach?
Bardzo chciałabym przeczytać Nie jestem seryjnym mordercą i po raz kolejny poznać punkt widzenia mordercy.

Dlaczego lubię czytać kryminały?

     Ciemna noc, niczym niezakłócona cisza i ja, zamknięta w czterech ścianach. Na moich kolanach książka. Wczytuję się w treść. Zabójstwo, śledztwo, ciemne zaułki. Szmer, skrzypienie szafy, dreszcz, przebiegający przez ciało. To jest to.

     Dlaczego lubię czytać kryminały? Uwielbiam zagadki i tajemnice, morderstwa i sprawców, śledczych i te zwroty akcji, których nikt się nie spodziewa. Dobry kryminał potrafi sprawić, że zaczytasz się w nim bez reszty. Rozwiązywanie sprawy od samego początku. Zbieranie dowodów, przesłuchiwanie świadków. Historie, które skłaniają do refleksji.

     Czego trzeba się wystrzegać? Czasami wejście w psychikę mordercy jest wrażeniem, którego nie da się opisać. Jednocześnie jest też tak absorbujące, że nie da się o nim zapomnieć. Pozwala zrozumieć pewne sytuacje i wczuć się w nie. A kto raz zagłębi się w ten świat, już z niego nie wyjdzie.

     Właśnie dlatego czytam kryminały.

24 gru 2011

Jayne Castle - "Promień srebra"





Tytuł: Promień srebra

Autor: Jayne Castle (Jayne Ann Krentz)

Wydawnictwo: Amber

Data i miejsce wydania: Warszawa 2011 r.

Strona zakupu: Tutaj





     Dawno nie czytałam żadnego romansu. Jestem co prawda przyzwyczajona do tego typu literatury, ale ostatnio pochłonęła mnie akcja i przygoda. W każdym razie, jak na pierwszą taką książkę od dłuższego czasu, uważam ją za całkiem udaną.

Ona – konsultantka matrymonialna o zdolnościach parapsychicznych.
On – nietypowy klient, który szuka nie żony, lecz tajemniczego reliktu o potężnej mocy.
Razem mają uchronić bezcenny przedmiot przed tymi, którzy zrobią wszystko, by go zdobyć. A ryzykują nie tylko życiem…
    Szczerze mówiąc, po tym opisie spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Zaznajomiłam się z postacią autorki na tyle, żeby dowiedzieć się, że nie jest to jej pierwsza książka, a jedna z wielu. Sądziłam, że ma wprawę. Książkę przeczytałam niezwykle szybko, więc pewnie miałam rację.

    David Oakes z Agencji Ochrony Oakes wraz z detektyw Martinez pojawia się w biurze Celindy. Prowadzą śledztwo, dotyczące zabójstwa i zniknięcia tajemniczego przedmiotu, który, jak się okazuje, kobieta kupiła całkiem przypadkowo. W sprawę zamieszane jest Bractwo, a ponieważ nie chce mieć z nim nic wspólnego, oddaje przedmiot. Niestety, jej futrzak, do którego należała zabawka, porywa go i ukrywa. Od tego momentu oboje muszą współpracować, aby go odszukać i wrócić do swojego życia. Niestety, nie jest to takie proste, kiedy fale parapsychiczne wyraźnie ich do siebie przyciągają.

     Autorka w powieści stworzyła całkiem nowy świat, różniący się od tego współczesnego. Osadzony jest w innym miejscu i innym czasie. Witajcie na Harmonii. Jest to planeta niebezpieczna, ale piękna. Nieliczni ludzie, żyjący na niej, posiadają zdolności parapsychiczne. Odznaczają się one różnymi talentami, na przykład odczytywaniem aury innych, a także sterowanie umysłami. Takie umiejętności zdarzają się niezwykle rzadko, ale są bardzo niebezpieczne. Miastami kierują Bractwa, organizacje, które szkolą Łowców, zajmujących się kontrolą nad duchami. Prawdziwe tajemnice Harmonii żyją jednak ukryte w jej murach.

     Nie miałam żadnego problemu z przyzwyczajeniem się do tego świata. Na początku Jayne Castle wprowadza nas w podstawowe założenia, dotyczące miejsca, w którym rozgrywa się akcja, a wraz z jej rozwinięciem dodaje nowe wątki. Nie mieszają jednak w głowie i czyta się bardzo łatwo, bez wracania do poszczególnych zdarzeń.

     Przyjemny romans na chwil odprężenia. Polecę tą książkę wszystkim fanom lekkiej literatury z domieszką pewnego zamieszania. Nie mogę powiedzieć, żeby sam tekst w sobie był bardzo ambitny, ale na pewno spodoba się tym, którzy lubią szybkie romanse. Z pewnością byłby to miły prezent na święta.

5/6
Książkę otrzymałam od serwisu Secretum. Dziękuję.

30 lis 2011

Stephen King - "Cujo"





Tytuł: Cujo

Autor: Stephen King

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Data i miejsce wydania: 1981

Strona zakupu: Tutaj





     No tak, pierwszy września, rozpoczęcie roku szkolnego, nudna gadka i chodzenie po mieście. A tam co? Na półce Cujo. Z wiele mówiącą okładką i jeszcze ciekawszym opisem. Od jakiegoś czasu nie czytałam żadnego horroru toteż Kinga z miłą chęcią zabrałam do kasy i spakowałam do torby. Niestety pożałowałam.

     Sama koncepcja książki wydawała się bardzo ciekawa. Mimo, że właściwie opowiada o fakcie dość oczywistym to jednak nie aż tak normalnym.
     Akcja dzieje się w małym miasteczku Castle Rock. Donna i Vic Trenton to z pozoru zgodne małżeństwo. Razem z synkiem Tadem prowadzą swoje spokojne życie. Pewnego dnia głowa rodziny wyjeżdża służbowo. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie feralny zepsuty samochód jego żony.
    Wyobraźmy sobie teraz miłego, przerośniętego i łagodnego Bernardyna, który jest psem właścicieli warsztatu samochodowego. Cujo jak każdy pies uwielbia gonić za zwierzyną. Niestety, mały zając doprowadził go do zguby. Ugryzł go nietoperz chory na wściekliznę.
     Pani Trenton codziennie potrzebuje samochodu. Nie ma wielkiego wyboru, więc postanawia pojechać do  warsztatu. Pech chciał, że nie z kim zostawić syna, więc zabiera go ze sobą. Na podwórku kręci się ogromny pies, z którego pyska cieknie piana. Zachowuje się agresywnie. A samochód... nie chce odpalić.

     Czytałam tą książkę długo. Nie jest specjalnie obszerna, ale za to naprawdę ciężka. Akcja rozwija się powoli, chociaż to akurat nie jest aż tak wielkim minusem. Gorzej, że ta pozycja zalicza się do literatury, na której się po prostu zasypia.
     Wiele osób mówiło mi, że King tak już pisze. Powolna, ale i tak wciągająca fabuła, usypiający i ciężki styl. Nie zgadzałam się z tymi opiniami, ale po lekturze kilku ostatnich pozycji ze zbioru tego autora muszę  chociaż w części przyznać im rację.

     Książka ma dwa duże plusy. Pierwszy to krótkie fragmenty pisane z perspektywy Cujo. Przyznam szczerze, że one podobały mi się najbardziej, bo zdecydowanie wyszły autorowi. Były dość realne. Drugi plus to zakończenie. Mimo, że King swoich książek raczej szczęśliwie nie kończy nigdy to zamknięcie tej wyjątkowo przypadło mi do gustu. Po tym jak później akcja zaczęła wciągać... zdecydowanie warto było czekać.

     Z pewnością nie mogę porównać tej książki do innych pozycji Kinga, jakie przeczytałam. Dużo brakuje jej do szybkiej i zwartej akcji Uciekiniera czy rozbudowanej fabuły Dolores Claiborne, która jednocześnie nas nie zanudza. Odpada też przystawienie jej do Gry Geralda, która może nas porządnie wystraszyć.

     Cujo nie polecę fanom typowych horrorów, bo jest to bardziej thriller czy dramat. Właściwie z gatunku, którego się spodziewałam ma w sobie naprawdę niewiele. Niecierpliwych odrzuci ona od razu i nie będzie w tym nic dziwnego. Pokusić się o jej przeczytanie mogą prawdziwi fani autora i osoby, które naprawdę lubią wolno rozwijającą się akcję. Pozostałe osoby byłyby niezadowolone.

Ach, jeszcze coś. Strzeżcie się potworów z szafy i ich czerwonych ślepi, dzieci! Mogą być groźne...

3/6

"Możecie wierzyć mi, możecie wierzyć mi, możecie wierzyć mi,
Stary Blue odszedł tam, gdzie odchodzą wszystkie dobre psy."