20 wrz 2012

Michelle Zink - "Strażniczka bramy"






 Tytuł: Strażniczka bramy [Tom 2]

Autorka: Michelle Zink

Wydawnictwo: Telbit

Data wydania: 2010 r.






     Michelle Zink jest autorką Proroctwa Sióstr. Sagi, opowiadającej o bliźniaczkach Milthorpe - Lii i Alice, uwikłanych w starożytną przepowiednię, która obraca je przeciw sobie. Szesnastoletnie dziewczyny muszą wybrać między dobrem, a złem. Każda z nich jest elementem tej samej układanki, a żeby powstrzymać zagładę ludzkości potrzebne są obie. Pytanie tylko jak mają sobie z tym poradzić, skoro stoją po przeciwnych stronach? Ich dalsze losy autorka przedstawia nam w Strażniczce bramy - trzymającej w napięciu kontynuacji.

     Oddalone od siebie bliźniaczki rozdzielają się. Lia opuszcza rodzinny dom, żeby z dala od swojej siostry doprowadzić do końca przepowiednię, za sprawą której stały się śmiertelnymi wrogami. Tymczasem Alice robi wszystko, żeby jej w tym przeszkodzić. Powierza swoją duszę demonom i pokazuje prawdziwe, mroczne oblicze. Okazuje się, że ma ona moce, których jej siostra nie posiada. Lia wraz z Sonią doskonali swoje umiejętności, jednak w końcu muszą wyruszyć w podróż, aby znaleźć pozostałe Klucze.
     W drugim tomie sagi pojawia się tajemniczy Dimitri Markov. Nie można więc powiedzieć, że fani romansów będą się nudzić. Wręcz przeciwnie - o ile w pierwszej części wątek miłosony nie był zbyt rozwinięty, o tyle w jej kontynuacji nie możemy na to narzekać.

      Akcja idzie zdecydowanie do przodu. Obie książki bardzo się od siebie różnią pod tym względem. Wszystkie wątki ładnie się ze sobą splatają, zniknęło też denerwujące zachowanie głównej bohaterki. Można powiedzieć, że Lia dorosła. Widać to już na samym początku, kiedy postępuje zdecydowanie inaczej. Tak, jakby przeszła coś, co ją zmieniło. Autorka świetnie poradziła sobie z tą zmianą.

     Głównym tematem Strażniczki jest podróż na wyspę Altus. Podróż niebezpieczna, bo Alice i Dusze zrobią wszystko, żeby ją udaremnić. Tylko ciotka Abigail wie gdzie znajdują się zaginione stronice księgi i jako jedyna może pomóc Lii zakończyć przepowiednię. Jakby tego było mało, bohaterka poznaje sekrety własnych rodziców, o których do tej pory nie wiedziała. Narażona na śmierć, wciąż musi uciekać przed swoim przeznaczeniem.

"(...) Bez względu na to, co przyniesie przyszłość, jedno wiem na pewno: Alice miała rację. Kiedy proroctwo zostanie doprowadzone do końca, jedna z nas będzie musiała zginąć."

     W drugim tomie powieści dostajemy też sporą dawkę uczuć i poświęceń. Przyjaźń Lii, Soni i Luisy zostanie wystawiona na próbę. Potencjalnego czytelnika czeka więc cała gama niepewności i nierozwikłanych problemów. Całość ładnie dopełnia postać Edmunda, który pokazuje swoją wierność wobec rodziny Milthorpe.

     Pod względem technicznym książka prezentuje się dużo lepiej od swojej poprzedniczki. Mimo, że miękka okładka jest mniej trwała niż twarda, to daje lepszy efekt. Wizualnie Strażniczka również góruje nad Proroctwem. Żywe kolory bardziej przyciągają wzrok, a sama ilustracja w jakiś sposób zgadza się z treścią, choćby przez płaszcz bohaterki, który przywodzi na myśl podróż.

     Uważam, że każdy, kto czytał poprzednią część, musi koniecznie zajrzeć do tej. Być może pierwszy tom mógł zawieść oczekiwania niektórych, ale za to kontynuacja to świetny kunszt pisarski. Choćby dla niej warto przejść przez całe Proroctwo. Mamy tu wszystko. Intrygę, burzliwą, ale nie przeciągającą się akcję, romans i przygodę. Do tego wątki fantastyczne i ezoteryczne czynią powieść jeszcze bardziej ciekawą.

"Aby doprowadzić proroctwo do końca, potrzebne jesteśmy obydwie: Alice i ja. Strażniczka i Brama. Boję się pomyśleć, z czym to może się wiązać. Jak mamy współpracować, dążąc do rozwiązania przepowiedni, skoro jesteśmy po przeciwnych stronach?"

6/6


  Książką otrzymałam dzięki uprzejmości serwisu Secretum.

Michelle Zink - "Proroctwo Sióstr"







 Tytuł: Proroctwo Sióstr [Tom 1]

Autor: Michelle Zink

Wydawnictwo: Telbit

Data wydania: 2009 r.






     
 Ile jest powieści, w których pojawia się zła i dobra strona? Osoba, opowiadająca się po stronie ciemności i ta, która chce bronić światła. Przepowiednie, mówiące o zbawcy i zagładzie. W końcu bohater, pokonujący zło. Harry Potter, Gobelin, Anioł... Proroctwo Sióstr? Ale zaraz, coś tu się nie zgadza.

     Bliźniaczki Lia i Alice Milthorpe straciły matkę, kiedy były małe. Na dodatek umiera także ich ojciec i razem z dziesięcioletnim bratem zostają pod opieką ciotki. Obie zdają sobie sprawę z tego, że coraz bardziej się od siebie oddalają. Fakt ten pogłębia również pewne znamię, które powiada się na nadgarstku jednej z nich i dziwna, stara księga.

Dwie siostry, ukształtowane w jednym rozkołysanym oceanie,
Jedna Strażniczką, druga jest Bramą.
Jedna strzeże spokoju, druga za magię oddała umiłowanie.

     Kiedy obie odkrywają swoją rolę w starożytnym proroctwie, wiedzą tylko, że nie mogą ufać nikomu. A zwłaszcza sobie.

     Michelle Zink osadziła fabułę swojej książki w czasach nie tak odległych od naszych, ale jednak różnych. W czasach, w których młode dziewczyny nie mogą wychodzić z domu bez przyzwoitki i wciąż jeździ się powozami. No i jak w takich warunkach rozwiązywać zagadkę pokoleniowego proroctwa?
     Dużym plusem tej książki jest właśnie czas akcji. Można się co nieco dowiedzieć o epoce, w której żyją bohaterki, co sprawia, że tekst wydaje się ciekawszy. Szczególnie jeśli ktoś jest fanem dziewiętnastego wieku. Autorka dobrze oddała ówczesne zasady. Pokazuje to na przykład sytuacja, w której Lia postanawia na chwilę opuścić pomieszczenie, w którym młode dziewczęta znajdowały się pod opieką dorosłej kobiety, za co ją i jej przyjaciółki spotkały przykre konsekwencje.
     W powieści pojawia się romans, choć nie można powiedzieć, żeby było go dużo. Główną bohaterką Proroctwa jest Lia, która opowiada nam swoje losy. To właśnie ona poznaje miłość, w której przeszkadza jej postawione przed nią zadanie. Zadanie, żeby pokonać swoją siostrę.
     Autorka nie serwuje nam kolejnej powieści o bohaterze i jego wrogu. Bliźniaczki podczas porodu zamieniły się miejscami i rolami w przepowiedni. W każdej z nich drzemie zarówna dobro, jak i zło. Nie można przewidzieć końca tej historii.

      W czasie akcji poznajemy kolejne dwie osoby ważne dla całej fabuły. Sonie i Luisa - dwie nietuzinkowe dziewczyny, różniące się od rówieśniczek zostały przyjaciółkami głównej bohaterki, pomagając jej w rozwiązaniu tajemnicy. Z czasem okazuje się, że na nie również czeka miejsce w całej przepowiedni. Sonia to spokojna i rozważna medium, która potrafi poruszać się po świecie dusz, czego później uczy Lie. Luisa z kolei jest bardzo żywiołowa i energiczna. Obie poświęcają się sprawie z całego serca.

     Michelle Zink nie stworzyła tylko książki, opartej na proroctwie. Pokazała czytelnikowi świat młodych dziewcząt, wychowanych w różnych rodzinach, światach i w odmienny sposób.
     Styl powieści jest prosty i specyficzny. Autorka doskonale przedstawiła sposób patrzenia na świat młodej dziewczyny. Czasami nieco irytuje fakt, że bohaterka nie potrafi znaleźć rozwiązania, które pewnie wielu z czytelników dostrzegłoby od razu.

     Od strony wizualnej książka prezentuje się dobrze. Na okładce ukazane są obie bliźniaczki w charakterystycznych strojach. Dla mnie powieść ma jednak poważny minus. Twarda oprawa to znakomite rozwiązanie, ale! Ilustracja z okładki jest jedynie owinięta wokół okładki. Bardzo przeszkadza podczas czytania, pozostaje więc jedynie zdjąć ją. Może też łatwo się przedrzeć, jeśli nie będzie się uważać.

     Właściwie okładka to jedyny defekt całej powieści. Treść jest naprawdę dobra, zwłaszcza jeśli pokusi się na nią młodszy czytelnik. Przypuszczam, że ktoś starszy może uznać tą powieść za zbyt prostą, ale i tak uważam, że jest godna polecenia.

5/6


Książkę otrzymałam dzięki serwisowi Secretum.

Paweł Rejdak - "Pasja"







Tytuł: Pasja

Autor: Paweł Rejdak - DarkAraghel

Wydawnictwo: Dark Editions

Data wydania: 2012 r.





     

     Paweł "DarkAraghel" Rejdak - laureat wielu prestiżowych, ogólnopolskich nagród literackich m.in. Nagrody Specjalnej Ministra Kultury (2011), Świętokrzyskiej Nagrody Kultury (2011), zdobywca pierwszego miejsca na Literackiej Olimpiadzie QFant (2010).
     Debiutował w 2009 r. zbiorem opowiadań pt. "Oko Węża. Opowieści z Borgaanu, t. I". Książka spotkała się z życzliwym przyjęciem czytelników, co zaowocowało szybkim wyczerpaniem kilkutysięcznego nakładu.
     Paweł Rejdak jest ceniony przez krytyków przede wszystkim za ciekawie naszkicowane intrygi, barwne i bogate słownictwo, dynamikę akcji oraz zaskakującą fabułę.
     W 2010 r. został oficjalnie przyjęty do Związku Literatów Polskich.


     Co byśmy nie robili, powinniśmy robić to z pasją. Czymkolwiek byśmy się parali, to ona powinna kierować naszymi działaniami. musi płynąć w naszych żyłach, kierować naszymi ruchami i podpowiadać nam co mamy robić. Czy nie pasja czyni nasze życie lepszym?

"Cudowne kobiece oczy płonęły dziką pasją i zachwytem. Przez lekko otwarte usta przepływał krótki, urywany oddech. Przyspieszone tętno odciskało się na urzekającej twarzy wyraźnym rumieńcem. Dzieło było prawie gotowe." 

     Nowy Jork, tonący w urzekających barwach nadchodzącej jesieni. Osławiona wystawa malarska, którą ogląda mnóstwo ludzi. Nie dajcie się jednak zwieść, bo autor nie maluje krajobrazów. Przy pomocy pędzla opisuje morderstwa, rozgrywające się na ulicach miasta. Brutalność i okrucieństwo zbrodni napawa lękiem nawet najtwardszych zawodowców. Mroczne zaułki kryją w sobie bestię, o której świat nigdy nie słyszał.

"Bo widzi pan, poruczniku, sztuka jest równie bliska aniołom, jak i samemu diabłu."

     Chciałoby się powiedzieć, że pierwszym co zwraca uwagę jest genialna fabuła, zapierająca dech w piersiach. Prawda wygląda jednak zupełnie inacze. Przede wszystkim, punktem głównym całej akcji są bohaterowie. Ich zachowanie szokuje, a może nawet odraża. Szczerze mówiąc, żadna z postaci Pasji nie wydaje się w pełni normalna.
     Dwóch doświadczonych detektywów - Aaron Steels i Dominic Stanton - próbuje rozwikłać zagadkę nieuchwytnego zabójcy. Wkrótce śledztwo natrafia na poszlaki, które pokazują, że mordercą nie może być człowiek.jakby tego było mało, nagle ktoś zaczyna likwidować świadków, znikają dowody, a pomiędzy zżytych ze sobą policjantów stopniowo wkrada się największa zmora przyjaźni - brak zaufania.

     Mamy więc dwóch głównych bohaterów z problemami natury psychicznej, trudne śledztwo owiane tajemnicą i skomplikowane relacje między dwójką detektywów. A wszystko to zamknięte w dwustustronicowej powieści.
     Pomysł jest dobry, wykonanie trochę mniej. Błędem było zamykanie historii, która mogłaby się jeszcze rozwinąć w tak okrojonej powieści. Brakowało mi pewnych informacji na temat bohaterów, a także głębszych relacji między nimi. Przez większą część powieści nie są nawet razem, więc osoby, które liczyłyby na coś więcej w tym temacie, bardzo by się zawiodły.
     Plusem jest styl autora - nienużący i lekki sprawia, że kryminał czyta się dość sprawnie. Można powiedzieć, że akcja kończy się dość zaskakująco i nagle, dochodząc do punktu kulminacyjnego. Zakończenie nie psuje jednak całej treści i pasuje do szybkiego tempa całej lektury.

     Książka ma swoje dobre i złe strony. Myślę, że nadaje się dla fanów gatunku, jak i dla osób, które dopiero zaczynają stykać się z kryminałymi. Z pewnością zachwycone nią będą osoby lubujące się w mrocznych historiach i zawiłych śledztwach. Przypadnie też do gustu miłośnikom sekretów.
     Uważam, że Pasja jest naprawdę godna polecenia, mimo swoich minusów.

5/6

Książkę otrzymałam dzięki uprzejmości serwisu Secretum.

5 kwi 2012

Susan Hill - "Kobieta w Czerni"





Tytuł: Kobieta w Czerni

Autor: Susan Hill

Wydawnictwo: Amber

Data wydania: 2012 r.

Strona zakupu: Tutaj





     Opowieści o duchach. Kto z nas pamięta wakacje, obozy, noce przy ognisku albo w ciemnym pokoju z latarką i te straszne historie, snute przez rówieśników. Dreszcze, przechodzące po plecach, a potem trudności z samotnym zasypianiem bez światła. Tak, Kobieta w Czerni przenosi nas właśnie do tych czasów.

     Arthur Kipps, młody notariusz z Londynu, przyjeżdża na pogrzeb samotnej pani Drablow, by uporządkować pozostawione przez zmarłą papiery. Nie wie jednak, że Dom na Węgorzowych Moczarach, stojący samotnie na bagnach, skrywa swoją tajemnicę. Mieszkańcy nie chcą o nim mówić, ale stanowczo odwodzą go od jakiegokolwiek związku z tym miejscem. Na dodatek mężczyźnie ukazuje się zatrważająca kobieta, odziana w czerń.

     Szczerze mówiąc, największym problemem tej książki jest fakt, że ja nie nazwałabym jej książką. A przynajmniej nie taką, na jaką większość liczy (choćby po tym, że nakręcono film na jej podstawie). Powiedziałabym, że jest to kolejna historia o duchach, tylko nieco bardziej rozbudowana. Po przeczytaniu nie pozostaje niedosyt. Ma się tylko wrażenie, że to nie jest do końca to.

     Co trzeba przyznać autorce, że czyta się szybko i przyjemnie. Nie ma żadnego zastanawiania, odpoczywania, po prostu przewraca się kartki i posuwa naprzód. Ale nie ma w tym żadnej grozy. Odniosłam wrażenie, że książka miała trzymać w napięciu i chociaż w pewnym stopniu zapewnić ten dreszczyk strachu. Nie wyszło.

     Nie zaprzeczę temu, że historia jest ciekawa. I wciąga. Nie potrafiłabym oderwać się w połowie i już do niej nie wrócić. Zabrakło jednak tego mrocznego klimatu, który być może zapewnia muzyka i dźwięki w ekranizacji. Aczkolwiek moja pierwsza myśl po skończeniu lektury, brzmiała: Jak oni do cholery chcą z tego zrobić film?

     Podsumowując, nie jest to powieść najwyższych lotów. Zdecydowanie nie nadaje się dla tych, którzy spodziewają się po niej czegoś więcej niż krótkiej rozrywki i ciekawej historii. Nie dostrzeżemy tam długiej akcji z typowych horrorów, bo ona rozwija się wręcz za szybko. Ale przynajmniej nie można powiedzieć, że nudzi. Zapewniam, że spodoba się wszystkim, którzy postawią na mniejsze wrażenia i postanowią po nią sięgnąć.

     Powiedziałabym, że Kobietę w Czerni mogą przeczytać nawet osoby o słabych nerwach. Nie wystraszy ich tak bardzo. Z kolei miłośnicy grozy mogą stwierdzić, że książka nie jest dla nich. Myślę jednak, że nie będzie takim zawodem, jak w przypadku Zmierzchu, który ktoś ogłosił horrorem.

5/6
Dziękuję za książkę serwisowi Secretum.

26 mar 2012

Jana Oliver - "Córka Łowcy Demonów"




Tytuł: Córka Łowcy Demonów

Autor: Jana Oliver

Wydawnictwo: Replika

Data wydania: 2012 r.

Strona zakupu: Tutaj





   
     Ostatnimi czasy zarówno w literaturze, jak i filmie dość często pojawia się motyw postapokaliptycznego społeczeństwa. Ludzie są nękani przez choroby, głód i wiele innych przeciwności. Ale czy ktoś pomyślał o demonach?

     Rok 2018. Społeczeństwo jeszcze nigdy nie było tak skłócone. Władze utrzymują, że robią wszystko dla dobra ludzi, ale w rzeczywistości kiepsko im to wychodzi. Uczniowie chodzą do szkół, mieszczących się w starych magazynach, a nauczyciela opowiadają o czymś, o czym nie mają pojęcia. Nie to jest jednak najgorsze. Świat nękają demony, z którymi walczyć mogą tylko specjalnie wyszkoleni Łowcy. Demony nigdy nie walczą w grupie, nie współpracują ze sobą i nie mają planów. Ale coś się zmienia.
     Nastoletnia Riley straciła matkę, kiedy była mała. Teraz jej jedyną rodziną jest ojciec - jeden z najlepszych. Córka chce iść w jego ślady i wkrótce sama zaczyna ruszyć na łowy. Nie spodziewa się jednak tego, co zgotował jej los. Komu zawierzy swe serce... i życie?

     Największym plusem tej książki jest jej humor. Wbrew opisowi i całej fabule, nie mamy wcale do czynienia z głęboką historią pełną poważnych myśli, ale z przyjemną przygodową powieścią, która nie raz nas rozbawi. Czytając ją miałam wrażenie, że autorka zrobiła wszystko, aby podejść do tematu z jak największą dawką ironii. No bo gdzie spotkamy demony, które atakują łowców zielonymi siuśkami? No właśnie.

      Mimo wspomnianego wcześniej, powtarzającego się motywu, a także tego, że demony same w sobie są częstym tematem, nietrudno mi powiedzieć, że książka jest bardzo oryginalna. Świat przedstawiony, stworzony przez autorkę to zupełnie inny wymiar. Nowe rodzaje potworów, nowe sposoby walki z nimi i nowy ekwipunek. No i nie zapomnijmy o najważniejszym - nowi Łowcy. Bynajmniej nie mamy do czynienia z zakapturzonymi mnichami w stylu egzorcystów księży czy ze strasznymi samotnikami, stroniącymi od ludzi. O nie. Ci Łowcy na zaczepki potrafią odpowiedzieć po prostu: Pocałuj mnie w tyłek, demonie! Chociaż skandowanie imienia Lucyfera niczym cheerleaderka może sprawić nieco kłopotów, jeśli nie jest się Denverem Beckiem.

     W pewnych momentach książka rzeczywiście przybiera nieco dołujący ton, ale nie jest ich wiele, za to są ściśle związane z fabułą. Styl całej powieści sprawia, że jest ona łatwa i przyjemna w odbiorze, a przede wszystkim - wciąga niczym nałóg.

     Z pewnością spodoba się fanom gatunku fantasy i przygody. Może mniej przypadnie do gustu miłośnikom romansów, mimo że też znajdą tu coś dla siebie. A przede wszystkim, powinni przeczytać ją wszyscy, którzy chcą poznać rozbrajający świat Córki Łowcy Demonów.

6/6


- Jego imię nie! - warknął demon [...]
- Zobaczmy jak mu na imię? [...] Powiedzcie L.L! Powiedzcie U.U! Powiedzcie C... 
Książkę otrzymałam od serwisu Secretum. Bardzo za nią dziękuję.