Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Przygoda. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Przygoda. Pokaż wszystkie posty

5 lis 2013

Mirjam Mous - "Password"




Tytuł: Password

Autor: Mirjam Mous

Wydawnictwo: Dreams

Data i miejsce wydania: 2013, Rzeszów


Moja ocena: 6/10
Zakładka: Intrygujący posiłek



There's only one hacker in the world who can break this code...

1 lis 2013

16 wrz 2013

7 wrz 2013

31 sie 2013

29 lip 2013

Eoin Colfer - "Artemis Fowl"



Tytuł: Artemis Fowl

Seria: Artemis Fowl - Tom 1

Autor: Eoin Colfer

Wydawnictwo: WAB

Data i miejsce wydania: Warszawa, 2006


Moja ocena: 6/10
Zakładka: Intrygujący posiłek


Pewność siebie wynika z niewiedzy. Jeśli się stawiasz, to tylko dlatego, że o czymś nie wiesz.

28 lip 2013

M. Strandberg, S. Bergmark Elfgren - "Krąg"



Tytuł: Krąg

Autor: Mats Strandberg, Sara Bergmark Elfgren

Wydawnictwo: Czarna Owca

Data i miejsce wydania: Warszawa, 2012


Moja ocena: 7/10
Zakładka: Intrygujący posiłek



W obliczu śmierci wszyscy jesteśmy samotni.

Polowałam na tę książkę już od jakiegoś czasu. Zachęcała mnie opisem i dobrymi opiniami. Krótko mówiąc, byłam zainteresowana. I naprawdę bardzo się ucieszyłam, kiedy dostałam ją w swoje ręce. Niestety, przyznaję, że mnie zawiodła. Nie jest zła, ale nie jest też tak dobra, jak oczekiwałam, że będzie.

Kiedy w szkole ginie młody chłopak, jest to szok nie tylko dla nauczycieli, ale także dla uczniów. Nikt jednak nie neguje samobójstwa Eliasa, który miał wiele problemów ze swoimi rówieśnikami i nie tylko. Prawie nikt. Są osoby, które nie wierzą w tak prostą przyczynę jego śmierci. Wkrótce potem, kiedy księżyc przybiera czerwoną barwę, sześć dziewczyn, niemających ze sobą niczego wspólnego, zostaje przyciągnięte do opuszczonego parku rozrywki. Tam dowiadują się, że razem tworzą Krąg, a ich przeznaczeniem jest powstrzymanie zła od działania. Jednak żadna wojna nie obywa się bez ofiar...

Cały problem z tą powieścią jest taki, że podoba mi się w niej wszystko poza wątkiem fantastycznym. Jest to dobra młodzieżówka - choć nie do końca, dlaczego, o tym później - z dość poważnymi tematami, o odpowiednim przekazie, ale... ale kwestia magii jest tu dla mnie z mało rozbudowana. Trochę z tą fantastyką jest tu tak, jakby w większości jej nie było - pomimo pewnych sytuacji, rzecz jasna. Nie czułam jej.

Przyznać jednak muszę, że czytanie Kręgu jest niezaprzeczalnie świetną rozrywką. Styl autorów - lekki i przyjemy - pozwala na szybkie jej skończenie i zdecydowanie zachęca do kolejnych tomów. Natomiast, o samej historii nie można powiedzieć, że jest przesadnie grzeczna, spokojna czy właśnie lekka. Pojawiają się tu motywy, o których nigdy bym nie pomyślała - sądząc po wieku bohaterów - a język nie ma w sobie zbyt wiele z młodzieżowego. Brak w nim tego specyficznego slangu i z jednej strony to dobre rozwiązanie, ale z drugiej... sprawia, że bohaterowie wydają się być zdecydowanie dojrzalsi - co właściwie jest prawdą. Byłam też zaskoczona stosunkiem na linii rodzic-dziecko, jeśli już mowa o wieku.

Jeśli chodzi o bohaterów, to mamy tu całą gamę postaci. Akcja zostaje nam przedstawiona z różnych perspektyw, dzięki czemu możemy poznać charakter - prawie - każdej z nich. Obserwujemy więc ich życie codziennie - z początku - to, jak się zmieniają - w trakcie akcji - oraz ich "nowe" osobowości - na koniec.

Bez wątpienia, głównym wątkiem powieści jest przyjaźń, którą autorzy rozwinęli nad wyraz dokładnie. Została ukazana z wielu stron, przedstawiono jej pomoce i zagrożenia oraz trudności, jakie ze sobą niesie. Obok niej postawiono równie ważną miłość, a do całości dodano różne wady, które można dostrzec u ludzi. Z czasem zostają one sprowadzone do całkowicie złych i niemoralnych zachowań, a więc można powiedzieć, że historia jest pouczająca.

Z jednej więc strony, Krąg to powieść młodzieżowa, przeznaczona dla młodszych czytelników, z drugiej jednak, porusza wiele dojrzałych tematów i ukazuje również tę złą stronę nastolatków. Mogę więc stwierdzić, że to zdecydowanie lektura ambitna, zasługująca na to, żeby się z nią zapoznać i nie będąca prostym, luźnym romansem czy opowiastką o przyjaźni bez wad.

Za książkę serdecznie dziękuję serwisowi AGW.info oraz wydawnictwu Czarna Owca.



Recenzja napisana w ramach wyzwania Czytam Fantastykę.

30 cze 2013

14 cze 2013

4 cze 2013

30 maj 2013

Piotr Pawlik - "Widmo i mrok duszy błękitnego smoka. Przebudzenie"


Tytuł: Widmo i mrok duszy błękitnego smoka. Przebudzenie

Autor: Piotr Pawlik

Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza

Data i miejsce wydania: Warszawa, 2013


Moja ocena: 1/10
Zakładka: Arszenik



Jestem uprzedzona do polskiej fantastyki nie od dziś, czego nigdy nie ukrywałam. Nie są to jednak uprzedzenia bezpodstawne. Ostatnio, po kilku całkiem niezłych pozycjach, pomyślałam, że może coś się zmienia. Widmo i mrok duszy... skusiło mnie piękną okładką i tajemniczym opisem. Spodziewałam się czegoś, co najmniej, dobrego. Zawiodłam się bardzo okrutnie.

29 kwi 2013

E.J. Allibis - "Płomień Życia" [UNIKA]



Tytuł: Płomień Życia

Seria: UNIKA - Tom 1

Autor: E.J. Allibis

Wydawnictwo: Damidos

Data i miejsce wydania: Katowice, 2012


Moja ocena: 6/10
Zakładka: Intrygujący posiłek


...Oto, czym jesteśmy. Emocjami. Niczym innym, tylko emocjami...

Wszystkiego, co związane z aniołami, chwytam się z całej siły, z nadzieją, że trafię na coś dobrego. A ponieważ darzę te istoty niemałą sympatią i zamiłowaniem, przeczytam pewnie wszystko, w czym się pojawiają. Co prawda, trzymam się raczej z daleka od aniołów, które nie mają nic wspólnego z tymi biblijnymi i sprowadzają zagładę na ludzki świat, ale po tego typu pozycje również sięgam od czasu do czasu. Kiedy więc usłyszałam, że seria UNIKA opowiada o tych niebiańskich istotach, nie mogłam się powstrzymać. Przestrzeżono mnie też od razu, że z typowi aniołami, te E.J. Allibis nie mają nic wspólnego. To jednak nie zmniejszyło mojej chęci zapoznania się z tą lekturą. Po - chciałoby się powiedzieć nareszcie! - skończeniu pierwszego tomu, mam dość mieszane uczucia.

Kiedy do Sefiry nieubłaganie zbliża się zagłada, najwięksi z aniołów, postanawiają ratować siebie i ludzi w dość ryzykowny i jednocześnie bolesny sposób. Z jednego anioła tworzą dwójkę młodych istot, powiązanych jedną duszą i w ich sercach umieszczają Byty Fundamentalne, których pragnie Zły, aby zawładnąć światem. Jedno z nich ukrywają na ziemi, drugie chronią przy sobie. Piętnaście lat później, trójka młodych ludzi - Jo, Zack i Eve - są świadkami niezwykłych zdarzeń, a już wkrótce przekonują się, że grozi im niebezpieczeństwo. Anioły przychodzą z pomocą. Od tej pory już nic nie będzie takie samo.

Przede wszystkim, muszę zacząć od poważnego minusa książki, który sprawił, że zajęła mi ona naprawdę sporo czasu. Dużo więcej, niż się spodziewałam. Płomień Życia rozkręca się naprawdę powoli i pierwsze sto pięćdziesiąt stron jest diabelnie męczące. Pomimo zapewnień znajomego, byłam pewna, że to się nie zmieni, ale na szczęście się myliłam. Później było znacznie lepiej.

Rzeczywiście, anioły z UNIKI bardzo różnią się od jakichkolwiek mi znanych. Właściwie, nie nazwałabym ich aniołami. To po prostu ciekawe istoty, które są stróżami ludzi. Niemniej, ich świat mnie wciągnął i sama chciałabym się w nim znaleźć. Być właśnie taką istotą. Potrafię wyobrazić sobie wspaniałą Sefirę, którą stworzył E.J. Allibis. I potrafię zachwycić się jej pięknem. Pomaga mi w tym wręcz magiczny język, który tak wspaniale opisuje wszelkie miejsca i wydarzenia, że zdecydowanie zapada w pamięć. Za to należy się duży plus.

Bohaterowie - przynajmniej niektórzy - to najbardziej interesująca część tej opowieści. Z początku miałam drobny problem z imionami Unika i Uniko, a raczej z ich odmianą, ale później przywykłam. Złożoność tych dwóch bytów i jednocześnie charakter każdego z osobna jest fascynujący, a główny antagonista - Ophidiel - czy epizodycznie występujący bohater - Mizar - są po prostu doskonałym połączeniem wielu emocji. Tak samo jak Yesod i Nishida, których to również można uznać za bardzo barwne postacie.

Co jeszcze niezbyt przypadło mi do gustu, to zakończenie. Było dość dynamiczne, ale może aż za bardzo w porównaniu do całej powieści. Martwi mnie też fakt, że tak naprawdę, w tym tomie zakończyłabym historię UNIKI. A przecież czekają jeszcze dwa! Nie mam pojęcia czego spodziewać się po drugiej części, która już czeka na mojej półce i, prawdę mówiąc, nie wiem czy chcę wiedzieć, co autor w niej zawarł. Obawiam się, że walka ze złem może być zbyt bardzo rozciągnięta, a to wszystko zepsuje. To jednak okaże się, kiedy już zapoznam się z dalszymi losami bohaterów.

Myślę, że Płomień Życia poleciłabym zarówno dzieciom, młodzieży, jak i dorosłym. Jest to coś nowego i przystępnego. Coś, co służy wyobraźni i co, jak sądzę, pomoże przepracowanym osobom chociaż na chwilę zapomnieć o trudach dnia codziennego.

Dziękuję za egzemplarz wydawnictwu Damidos.



Książka przeczytana w ramach wyzwania Czytam Fantastykę.

9 kwi 2013

Suzanne Collins - "Igrzyska śmierci" [Igrzyska Śmierci]



Tytuł: Igrzyska śmierci

Seria: Igrzyska Śmierci [Tom 1]

Autor: Suzanne Collins

Wydawnictwo: Media Rodzina

Data i miejsce wydania: Poznań, 2012


Moja ocena: 6/10
Zakładka: Intrygujący posiłek


Strange things did happen here
No stranger would it be
If we met up at midnight in the hanging tree.

Wielki "bum" na Głodowe Igrzyska być może już minął. To jednak nie sprawiło, że przestały być popularne. Świat oszalał na punkcie tej książki. Prawdopodobnie ekranizacja przyniosła jej jeszcze większą sławę. Czy słusznie? Niekoniecznie.

Autorka przedstawia czytelnikom świat dwunastu dystryktów, z których co roku jest wybieranych dwóch trybutów do uczestnictwa w igrzyskach. Aby ludzie pamiętali o karach za dawny bunt, każdego roku są zmuszeni do oglądania śmierci swoich dzieci. Kiedy Primrose Everdeen w wieku dwunastu lat, podczas swoich pierwszych igrzysk, zostaje wylosowana, Katniss, jako jej starsza siostra, zgłasza się na ochotnika, tym samym decydując się na walkę. Po raz pierwszy od wielu lat, najbiedniejszy z dystryktów ma szansę na zwycięstwo. Ale wygrywa tylko jeden. Rozpoczyna się potyczka ze śmiercią.

Z historią Collins sprawa jest prosta. Świetny pomysł, niewystarczająco dobre wykonanie. Doskonała kreacja świata przedstawionego, zbyt prosty, lekki styl i nieodpowiednie przypisanie grupy odbiorców. Powieść dla młodzieży? Proszę bardzo, ale nie z takim tematem. Mija się to z celem, kiedy przedstawiciel tej, tak zwanej, młodzieży, zbyt młody, nieświadomy, ale zafascynowany, sięga po lekturę pełną śmierci i trudnych tematów, których nie zrozumie, ale i tak będzie zachwycony, bo przecież pomysł "fajny", a w dodatku kierowany specjalnie do niego. Książki więc pisze się z pasją, albo dla pieniędzy, rzadko zdarzają się oba, a w tym przypadku wszystko wskazuje na to drugie.

Główną bohaterką powieści jest śmiała i odważna Katniss, która po śmierci ojca musiała stać się silna, aby zaopiekować się siostrą i matką. Nauczyła się polować i dobijać interesów, stała się żywicielką rodziny. Postać wzbudzająca sympatię, jako silna kobieta, polegająca tylko na swoich umiejętnościach. Narratorka, a więc i najbliższa czytelnikowi postać. Co zaś się tyczy narracji, jest trafiona idealnie w odbiorców, co sprawia, że powieść znów staje się zbyt "delikatna". Poza tym, narracja pierwszoosobowa pozwala na perfekcyjne przedstawienie emocji, a Katniss była bardziej jak manekin niż człowiek. Poza nią, autorka przedstawia wielu innych bohaterów, do których jednak nie ma sensu się przywiązywać. Bardziej wyrazistymi z nich są jeszcze Peeta Mellark i Haymitch. Pierwszy to kolejny uczestnik igrzysk z dwunastego dystryktu, drugi jest dawnym zwycięzcą, który ma być trenerem dwójki młodych trybutów. Nie radzi sobie jednak ze swoim alkoholizmem, przez co staje się trudny w obyciu.

Igrzyska śmierci mają wiele zalet, ale nie sprawdzają się jako górnolotna lektura. Koniec końców, powieść ta, to po prostu zmarnowany potencjał.


Wyzwania: Czytam Fantastykę, Z półki

27 paź 2012

Cassandra Clare - "Miasto upadłych aniołów" [Dary Anioła] - Tom 4





Tytuł: Miasto upadłych aniołów [Dary Anioła] - Tom IV
Autor: Cassandra Clare
Wydawnictwo: MAG
Data i miejsce wydania: 2011, Warszawa

Moja ocena: 6/10






Byłam dość sceptycznie nastawiona do czwartego tomu tego cyklu. Uważałam, że wszelka akcja została jak najbardziej zakończona w trójce i nic więcej nie trzeba dopowiadać. Zresztą, ostatnia część już nieco mnie znudziła. Ale mimo wszystko chciałam dowiedzieć się co też autorka nowego wymyśliła. Czy się zawiodłam? Nie, nie do końca. Ale nie jestem też w pełni zadowolona.

Prawdę mówiąc, uważam, że z tej historii można by zrobić odmienny cykl. Fabuła skupia się głównie na Simonie, który w poprzednich tomach był postacią drugoplanową. Tutaj dość znaczącą rolę odgrywa on i jego przeżycia wewnętrzne. Jace'a, którego z pewnością większość czytelników uznała za ulubionego bohatera, jest dużo mniej, a jego humor i ironia też zniknęły prawie całkowicie.

Książka jest dobra. Styl wydaje się być nieco lżejszy niż w trójce i dzięki temu czyta się znacznie przyjemniej. Nie miałam ochoty na omijanie żadnych fragmentów, choć nie byłam też tak zafascynowana, żeby nie móc się oderwać i czekać na to, co będzie dalej. Powiedziałabym, że jest to taki lekki "zapychacz" czasu wolnego.

W Mieście upadłych aniołów autorka zrezygnowała z zabawnych fragmentów i pozostawiła tylko kilka uszczypliwych odzywek Jace'a. W całej reszcie postawiła na powagę sytuacji, co moim zdaniem jest minusem. Porównując radość z czytania części pierwszej i czwartej, ta druga wypada raczej marnie.

Słów kilka o bohaterach. Wspomniałam już o Simonie, który odkrywa tu swoją nową naturę - wampira, ale także chodzącego za dnia. Stara się przyzwyczaić do nowego życia i sprawić, żeby było jak najbardziej normalne, ale też zajmuje się miłością, która w tym przypadku jest dość skomplikowana. Obok niego pojawia się Izzy, dająca się poznać z zupełnie innej strony i Maia, której co prawda nie ma za wiele, ale odgrywa równie istotną rolę.

Natomiast postaciami bez wątpienia interesującymi są Camille - starożytna wampirzyca, o której opowieści  krążą zarówno wśród jej własnej rasy, jak i wśród Nefilim oraz Kyle, o którym z początku nie wiemy właściwie nic.
W późniejszym czasie możemy cieszyć się krótką wzmianką o Magnusie i Alecu. Jednak mimo, że zdecydowanie zachwyciła mnie ta para, jest ona raczej wciśnięta na siłę co całej akcji.

Podsumowując, książka ma swoje wady i zalety. Nie przypadła mi do gustu, choć jestem pewna, że to przez porównanie co trzech poprzednich tomów. Wypadłaby lepiej, gdyby nie została włączona do Darów Anioła. Jedyną nadzieją na lepszy ciąg dalszy jest koniec, który mnie zainteresował. Trzeba przyznać Cassandrze Clare, że potrafi ona zaciekawić czytelnika. Z pewnością będę czekała na kolejną część. Trzymam kciuki z nadzieją, że bardziej mi się spodoba.

- Wyglądasz parszywie - stwierdził. 
Jace zamrugał. 
- Dziwna pora na rozpoczynanie konkursu zniewag, ale jeśli nalegasz, może też wymyślę coś dobrego.
- Mówię serio. Nie wyglądasz dobrze.
- I słyszę to od faceta o seksapilu pingwina. Posłuchaj, rozumiem, że możesz być zazdrosny, bo dobry Pan nie obdarował cię tak hojnie jak mnie, ale to nie jest powód, żeby...

26 mar 2012

Jana Oliver - "Córka Łowcy Demonów"




Tytuł: Córka Łowcy Demonów

Autor: Jana Oliver

Wydawnictwo: Replika

Data wydania: 2012 r.

Strona zakupu: Tutaj





   
     Ostatnimi czasy zarówno w literaturze, jak i filmie dość często pojawia się motyw postapokaliptycznego społeczeństwa. Ludzie są nękani przez choroby, głód i wiele innych przeciwności. Ale czy ktoś pomyślał o demonach?

     Rok 2018. Społeczeństwo jeszcze nigdy nie było tak skłócone. Władze utrzymują, że robią wszystko dla dobra ludzi, ale w rzeczywistości kiepsko im to wychodzi. Uczniowie chodzą do szkół, mieszczących się w starych magazynach, a nauczyciela opowiadają o czymś, o czym nie mają pojęcia. Nie to jest jednak najgorsze. Świat nękają demony, z którymi walczyć mogą tylko specjalnie wyszkoleni Łowcy. Demony nigdy nie walczą w grupie, nie współpracują ze sobą i nie mają planów. Ale coś się zmienia.
     Nastoletnia Riley straciła matkę, kiedy była mała. Teraz jej jedyną rodziną jest ojciec - jeden z najlepszych. Córka chce iść w jego ślady i wkrótce sama zaczyna ruszyć na łowy. Nie spodziewa się jednak tego, co zgotował jej los. Komu zawierzy swe serce... i życie?

     Największym plusem tej książki jest jej humor. Wbrew opisowi i całej fabule, nie mamy wcale do czynienia z głęboką historią pełną poważnych myśli, ale z przyjemną przygodową powieścią, która nie raz nas rozbawi. Czytając ją miałam wrażenie, że autorka zrobiła wszystko, aby podejść do tematu z jak największą dawką ironii. No bo gdzie spotkamy demony, które atakują łowców zielonymi siuśkami? No właśnie.

      Mimo wspomnianego wcześniej, powtarzającego się motywu, a także tego, że demony same w sobie są częstym tematem, nietrudno mi powiedzieć, że książka jest bardzo oryginalna. Świat przedstawiony, stworzony przez autorkę to zupełnie inny wymiar. Nowe rodzaje potworów, nowe sposoby walki z nimi i nowy ekwipunek. No i nie zapomnijmy o najważniejszym - nowi Łowcy. Bynajmniej nie mamy do czynienia z zakapturzonymi mnichami w stylu egzorcystów księży czy ze strasznymi samotnikami, stroniącymi od ludzi. O nie. Ci Łowcy na zaczepki potrafią odpowiedzieć po prostu: Pocałuj mnie w tyłek, demonie! Chociaż skandowanie imienia Lucyfera niczym cheerleaderka może sprawić nieco kłopotów, jeśli nie jest się Denverem Beckiem.

     W pewnych momentach książka rzeczywiście przybiera nieco dołujący ton, ale nie jest ich wiele, za to są ściśle związane z fabułą. Styl całej powieści sprawia, że jest ona łatwa i przyjemna w odbiorze, a przede wszystkim - wciąga niczym nałóg.

     Z pewnością spodoba się fanom gatunku fantasy i przygody. Może mniej przypadnie do gustu miłośnikom romansów, mimo że też znajdą tu coś dla siebie. A przede wszystkim, powinni przeczytać ją wszyscy, którzy chcą poznać rozbrajający świat Córki Łowcy Demonów.

6/6


- Jego imię nie! - warknął demon [...]
- Zobaczmy jak mu na imię? [...] Powiedzcie L.L! Powiedzcie U.U! Powiedzcie C... 
Książkę otrzymałam od serwisu Secretum. Bardzo za nią dziękuję.

2 lis 2011

Bradley P. Beaulieu - "Wichry archipelagu"





Tytuł: Wichry archipelagu

Autor: Bradley P. Beaulieu

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Data i miejsce wydania: Warszawa 2011 r.

Strona zakupu: Tutaj





     Bradley P. Beaulieu - amerykański pisarz, z wykształcenia inżynier komputerowy, laureat nagrody L. Ron Hubbard Writers of the Future Award przyznawanej najlepiej zapowiadającym się młodym twórcom. Publikował opowiadania m.in. na łamach "Realms of Fantasy", "Orson Scott Card's Intergalactic Medicine Show" i w różnych antologiach tematycznych.

     Szczerze mówiąc, do tej książki zachęciły mnie statki. Widząc jeden na okładce nie mogłam stracić szansy na zdobycie jej. Wszystko to przez powieść Scotta Lyncha, która zdecydowanie bardzo przybliżyła mnie do przygód morskich.
     Zawiodłam się trochę pod tym względem, bo nie dostrzegłam w tej historii elementów, na które czekałam, a i życia na żaglowcach niezmiernie tu mało, ale... w Wichrach Archipelagu znalazłam o wiele więcej.

     Wiatr niesie śmierć. Tajemnicza zaraza dziesiątkuje ludność, osłabiając targane wewnętrznymi konfliktami księstwo Kałakowa. Nawet wznoszące się pośród wzburzonych mórz niedostępne mury nie chronią przed wszystkim, a fanatyczni Maharraci tylko czekają na okazję, by przejąć władzę.
     Atak żywiołaka na zmierzający do wyspy powietrzny statek zaprzepaścił szansę na pokój. Śmierć, podróżującego nim Wielkiego Księcia pogorszyła i tak złą sytuację archipelagu. Los wysp spoczywa teraz  w rękach młodego księcia Nikandra i autystycznego chłopca, który potrafi narzucić siłą natury swoją wolę.

Czy jest on jednak zbawcą, czy niszczycielem?

     Bradley P. Beaulieu stworzył nowy, wspaniały świat. Świat, w którym statki nie płyną po morzu, a wirują wśród chmur, prowadzone przez wiatr. W zadziwiający sposób ukazał więzi, łączące bohaterów i pokazał, że determinacja, a także siła woli, połączona z odwagą, potrafi czynić cuda. Bo walczyć trzeba do samego końca.

     Połowę książki przeczytałam w trzy godziny. Sądzę, że ogromną zasługę w tym miała wciągająca fabuła. Było późno, ale za każdym razem, kiedy docierałam do końca rozdziału, mówiłam sobie jeszcze jeden i czytałam dalej. Nie sposób oderwać się od lektury, kiedy kusi nas tak wyrafinowaną przygodą.

     Nie mogę zaprzeczyć, że polubiłam dwóch głównych bohaterów - Nikandra i Nasima. Oboje wzbudzają we mnie współczucie, a jednocześnie podziw i ciepło na samą myśl o tym, jacy są. Nie sprzeciwię się też, jeśli ktoś powie, że zafascynował mnie wątek dwójki przyjaciół z dzieciństwa, skłóconych ze sobą przez swoje pochodzenie. Nie powiem też, że Rehada była mi całkiem obojętna.

     Dla mnie powieść ma jednak trzy wady. Pierwszą z nich jest zakończenie. Nie twierdzę, że jest przewidywalne, bo kłamać nie zamierzam, ale wydaje się być zbyt suche. Mam wrażenie, że autor nieco ułatwił sobie zadanie lub też pomyślał, że może w tym miejscu skrócić historię, ale to wyszło zdecydowanie na minus. W jednej chwili akcja trwa, a w drugiej już mamy przed sobą jej nagły koniec i nie wiemy za bardzo dlaczego. Czasem warto przedstawić coś, jako opis, ale nie zawsze.
     Drugą wadą jest przeszłość i przeplatająca się z nią teraźniejszość. Brakuje mi tu wspomnień (przede wszystkim) o tej przyjaźni, pojawiającej się w książce i większego rozwinięcia tego wątku. Zawsze pozostaje mi mieć nadzieję, że znajdę to w kolejnych częściach.
     Trzecia i ostatnia to sceny erotyczne, które autor próbował wpleść w treść. Niestety, nie powiodło mu się to. Nawet te nikłe elementy, które się pojawiają, nie pasują do całości i psują efekt. Nie są czymś koniecznym, a znacznie lepiej byłoby bez nich.

     Wichry archipelagu są zdecydowanie przeznaczone dla fanów fantastyki i przygody. Miłośnicy mocnych wrażeń raczej nie mają czego w niej szukać, ale dla tych pierwszych będzie to wspaniała chwila przyjemności. Czarujący styl autora z pewnością przeniesie ciekawych do świata pełnego magii i tajemnic. I nie pozwoli wyrwać im się aż do samego końca.


5.5/6
  Książkę otrzymałam od serwisu nakanapie. Bardzo dziękuję.

1 paź 2011

J. O. Jankowska, M. Sztarbowski - "Poszukiwacz Luster"




 
Tytuł: Poszukiwacz luster

Autor: Joanna Oxyvia Jankowska i Marek Sztarbowski

Wydawnictwo: Radwan

Data i miejsce wydania: Tolkmicko 2011 r.

Strona zakupu: Tutaj




     
     Baśń dla dorosłych. Przede wszystkim TO poza okładką zachęciło mnie do przeczytania tej książki. Póki co znam dwie powieści tego rodzaju. Pierwsza - Mechanizm Serca - wzruszyła mnie do tego stopnia, że przeczytałam ją dwa razy za jednym zamachem. Druga - Oczy Smoka - zyskała już za sam fakt, że napisał ją Stephen King. Sama treść była niezaprzeczalnie wspaniała i książka zyskała miejsce na liście moich ulubionych. Dlatego właśnie tak polubiłam baśnie i dlatego zabrałam się za Poszukiwacza luster.
     Należy zaznaczyć, że powieść ta nie jest zwykłą powieścią. Tekst nie składa się w większości z prozy, bo jest w nim bardzo dużo wierszy, które mają swój związek z fabułą. Wierszy, które, muszę dodać, niekiedy są bardzo zaskakujące.

     Wchodzisz do baru. Przyciągnęły Cię jego światła i muzyka. W środku lasu to dość tajemnicze miejsce. Pamiętasz, że niedaleko znajdują się bagna. Czy pijaczkowie nie wpadają do nich po kolejnych kuflach piwa? W kącie, przy starym stoliku siedzi niski mężczyzna. Kiwa na Ciebie dłonią. Podchodzisz, nie wiedząc, czego się spodziewać.
     - Chodź, usiądź przy mnie i napij się piwa. Opowiem Ci pewną historię. O człowieku, który poszukiwał luster.
     - Luster? - pytasz.
     - Tak, luster. Luster, w których odnajdzie swoje prawdziwe oblicze.

     Milo odkrywa pewnego dnia, że puszcza, w której się urodził i dorastał, została zaatakowana i zniszczona przez ludzi cywilizowanych. Wysiedlony z naturalnego środowiska, wyrusza w świat, aby między ludźmi odnaleźć swoje miejsce i własną tożsamość.

     Baśń opowiada o poszukiwaniu samego siebie. O przeglądaniu się w oczach innych i uświadamianiu sobie własnych wad. Całość, jak i poszczególne przypowieści mogą być traktowane jako przestrogę, ponieważ podobne doświadczenia zdarzają się ludziom w każdym miejscu i czasie.
     Książka została napisana przez dwoje autorów, co szczerze mówiąc, spotykam dopiero drugi raz. Na pewno musiało to być trudne, bo współpraca dwójki różnych poetów jest ciężka. Wierzcie mi, widać tą inność. Do tego zarówno Oxyvia, jak i Marek zastrzegają sobie prawo do własnych tekstów i podpisują je.
     Poza tym, że tekst jest bardzo lekki (dotarcie do całości to naprawdę chwila) czytanie urozmaica nam oglądanie szkiców, adekwatnych do treści.
     Przyznam szczerze, że mnie najbardziej skusiła okładka. Oddaje całą tajemniczość i magię zawartą w tej książce.
     Poszukiwacz luster jest zdecydowanie lekturą dla osób, które lubią czytać wiersze. Przeczytałabym ją nieco starszym dzieciom, choć ostrożnie. Może one dostrzegłyby coś więcej? Z pewnością przydałoby się ją pokazać niektórym dorosłym albo zbyt próżnym osobom. Można mieć nadzieję, że coś by im uświadomiła.

     - I co było dalej? - pytasz, pochylając się bardziej w stronę towarzysza. - Co się z nim stało?
     - Cóż... kto wie? Może skończył jak my, siedzący w tej tawernie. Oddaleni od świata i rodziny. A może zupełnie inaczej. Dam ci podpowiedź. Mówią, że to Poszukiwacz Luster. Znajdziesz go.

6/6

"Aż Zdziwiok, zapatrzony, wdepnął nogą w różę
I powiedział... powiedział... a co tam - powtórzę:

K u r w a !"



Książkę dostałam od wydawnictwa Radwan i szczerze za nią dziękuję.

17 sie 2011

Z serii: Książkowo - Jesús Sánchez Adalid "Rycerz z Alcantary"





Tytuł: Rycerz z Alcantary

Autor: Jesús Sánchez Adalid

Wydawnictwo: Bellona

Data i miejsce wydania: Warszawa 2011 r.


Moja ocena: 5/10 [3/6]





A gdy przyszedł, gdy ujrzałem go w drzwiach, powiedziałem bezczelnie:
- Zapomniałeś dotknąć mezuzy.

Urodzony w 1962 roku Jesús Sánchez Adalid pochodzi z Villanueva de la Serena (Badajoz). Ukończył prawo na Uniwersytecie Complutense w Madrycie. Przez dwa lata pracował jako sędzia, następnie studiował jednocześnie filozofię i teologię. Ukończył również prawo kanoniczne na Uniwersytecie Papieskim w Salamance.

W jego dorobku znajdują się takie dzieła, jak: La fuente del Atenor, La luz del Oriente, El Mozarabe, Felix de Lusitania, La Tierra sin Mal, En compania del sol, La Sublime Puerta, El caballero de Alcantara i Los milagros del vino.

Po pierwsze, nie wiem co mnie podkusiło do tego, żeby spojrzeć na powieść historyczną. Nie lubię historii (chociaż tą, która nie jest związana z naszym krajem jestem w stanie znieść), jednak rycerz w tytule to już inna sprawa. No i nazwa zakonu. Być może to mnie do tego przekonało. A może nieszczęsna Pani na Czachticach?

Książka opowiadania o przygodach Luisa Marii Monroya, który musi zmagać się z przewrotnością losu i zadaniami, jakie ma obowiązek spełnić. Po powrocie z niewoli do upragnionego domu, w niedługim czasie znów musi się z nim pożegnać i ruszyć w pełną niebezpieczeństwa podróż.

Poza życiem głównego bohatera w lekturze znajdujemy jeszcze opowieść o epoce pełnej skrajności. Od miłości, poezji, muzyki poprzez wojnę, niewolę i śmierć.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że nie jest to książka dla osób, lubiących dużo świetnie opisanej akcji. Owszem, cały czas coś się dzieje, ale nie na tyle, żeby czytać z zapartym tchem i nie móc się oderwać. Właściwie, mimo rozbudowanej i wciąż biegnącej do przodu fabuły, wszystko rozkręca się dopiero pod koniec.

Lekki, niezobowiązujący styl sprawia, że tą historię można przeczytać jako opowieść, legendę o czymś, ale nie jako powieść akcji. A przecież autorowi powinno chodzić o to, żeby zamknąć czytelnika na kartach swojej wyobraźni i nie wypuścić aż do samego końca.

Tutaj tego nie ma.

Szczerze powiedziawszy, spodziewałam się czegoś lepszego po autorze, który ma na swoim koncie tak dużą liczbę dobrze przyjętych dzieł. Jeśli książka mi się podoba to zżywam się z każdym bohaterem, ale jeśli nie... Tutaj pogubiłam się między postaciami. Nie jestem nawet w stanie teraz wymienić wszystkich ich imion.

Byłam ciekawa i urzeczona do momentu, w którym zaczęła się opowieść po niewoli i od momentu tuż przy końcu. Jedyne zalety powieści, jakie mogę wymienić to właśnie ten styl i wprowadzanie w świat, zwyczaje i kulturę ludzi z innych wiary i z innego miejsca.

Polecę Rycerza z Alcantary ludziom, którzy lubią historię. Ci, którzy przepadają za słuchaniem opowieści snutych przez historyków właśnie, powinno się spodziewać. Ale nie tym, którzy chcą przeczytać coś z akcji. Oczywiście, powieść przeznaczona jest dla starszego grona czytelników. Pojawiają się w niej wątki, które ciężko byłoby sobie wyobrazić dzieciom.

Na koniec pozostaje więc zadać sobie pytanie: Czym jest bestseller dla większości osób?


Książkę otrzymałam od serwisu Nakanapie do recenzji.
Bardzo dziękuję.

3 sie 2011

Z serii: Książkowo - Andrew Peters "Kruczobór"




  
Tytuł: Kruczobór

Autor: Andrew Peters

Wydawnictwo: Bukowy Las

Data i miejsce wydania: Wrocław 2011 r.


 Moja ocena: 7/10 [5/6]



Trzymaj pióro, z wiatrem uleć. Pani, ochroń mnie przed bólem!

Andrew Peters od dziecka wspinał się na drzewa i z nimi rozmawiał. Autor przeszło 60 książek (w tym tomów poetyckich), gawędziarz i performer występujący z tubą, urodził się w 1965r. w rodzinie o czeskich korzeniach, wychował się w Londynie, mieszka w zachodniej Anglii z żoną pisarką i dwójką dzieci. Wyróżnia się niezwykle wysokim wzrostem, z zapałem fotografuje i gra w squasha, kocha poezję i kąpiele na dziko - nawet w bardzo zimnej wodzie.

W końcu autor, który nie należy do grupy polskich literatów. Ma na swoim koncie dużą liczbę książek i chyba nawet spotkałam się już z jego nazwiskiem, ale pierwszy raz mam z nim do czynienia osobiście.

Przyznam, że powieść skusiła mnie swoją nazwą i okładką. Pierwszym, bo znajduje się w niej człon "Kru"; drugim, bo widnieje na niej kruk. Od pewnego czasu mam na ich punkcie małą obsesję.

Czego się spodziewałam po tej książce? Po części tego co dostałam. Baśniowego świata, nietuzinkowego humoru i pewnej dozy przygody. Czasem historia mnie bawiła, czasem wprawiała w zdumienie, a nie raz sprawiała, że po prostu załamywałam ręce.

Wyobraźcie sobie, że w lesie, na wielkich drzewach, wśród ich rozłożystych koron, ciągną się autostrady i stoją maleńkie domki. A mieszkający w nich ludzie są mniejsi od kruków, siadających na naszych parapetach.

Arborium jest jedynym miejscem, gdzie drzewa wciąż żyją i nie są wycinane w celu ich przetwarzania. Z dala od tego miejsca, w imperium Paszcz ludzie mieszkają wśród wysokich wieżowców ze szkła i jedna gałązka warta jest tam majątek.

Ark - młody kanalarz, który na co dzień naprawia zapchane toalety, zostaje wplątany w spisek, który ma pozbawić go tego, co najcenniejsze - drzew. Za wszelką cenę stara się temu zapobiec.

Świetna powieść przygodowa, łącząca w sobie elementy fantasy. Baśń dla nieco starszych czytelników, ale wciąż dzieci (szczególnie, że głównymi bohaterami są czternastoletni dendranie).

Książkę czyta się naprawdę przyjemnie, bo styl jest prosty i wciągający. Do tego przebrnięcie przez tekst ułatwia nam dość duża czcionka.

Jednakże jak każda lektura, ma ona swoje wady. Pierwszą z nich jest na pewno koniec. Przez większą część historii mamy wrażenie, że główny bohater jest taki jak my. Prosty dzieciak, bez żadnych super mocy. Problematyka podobna nieco do Herry'ego Pottera (wspominam o nim, bo ostatnio wyszła siódma część filmu), ponieważ mowa o chłopcu, który ma ocalić swój świat, ale mimo wszystko inna.
Gdyby nie pewien fragment, koniec byłby aż za bardzo naciągany.

Kolejną wadą jest fantastyka. To mój ulubiony gatunek literatury, ale połączenie z nim baśni do mnie nie trafia (przynajmniej w tym przypadku). Miejscami miałam wrażenie, że tych elementów fantastycznych jest zdecydowanie za dużo.

Zadowolona jestem natomiast z Korzenników. Autor świetnie przedstawił odmienną rasę, która ma własne zwyczaje i do tego mówi dość zabawną gwarą. Wielki plus.

Kruczobór polecam tym najmłodszym, którzy nie zdążyli jeszcze na dobre wdrożyć się w świat ksiąg, ale także tym, którzy w głębi ducha wciąż czują się dziećmi. Doskonała powieść dla tych, którzy chcą znów zaznać smaku dzieciństwa.


Książkę otrzymałam od wydawnictwa Bukowy Las i bardzo za nią dziękuję.

17 lip 2011

Z serii: Książkowo - Cassandra Clare "Miasto szkła" [Dary Anioła]





Tytuł: Miasto szkła [Dary Anioła] - Tom 3

Autor: Cassandra Clare

Wydawnictwo: Mag

Data i miejsce wydania: Warszawa 2010 r.


Moja ocena: 6.5/10 [4/6]





- Jesteś moją siostrą - rzekł w końcu. - Moją siostrą, moją krwią, moją rodziną. Powinienem cię chronić - zaśmiał się bez krzty wesołości - chronić przed chłopcami, którzy pragną robić z tobą to, co ja bym chciał.

Cassandra Clare (ur. 31 lipca 1973) – pisarka, urodzona w amerykańskiej rodzinie w Teheranie, mieszkała we Francji, Anglii i Szwajcarii zanim skończyła 10 lat. Od szkoły średniej mieszkała w Los Angeles i Nowym Jorku, gdzie pracowała w redakcji. W 2004 r. zaczęła pracę na powieścią Miasto Kości, jej natchnieniem był krajobraz Manhattanu. W fandomie związanym z Harrym Potterem znana dzięki opowiadaniu Draco Trilogy. Również szeroko znana z opowiadania "The Very Secret Diaries" związanego z kolei z fandomem "Władca Pierścieni" Cassandra Clare to jej pseudonim artystyczny.

 Pełne zwrotów, zaskoczeń i wyczekiwań zakończenie trylogii Dary Anioła. Jak już wcześniej wspominałam, z reguły jest tak, że część pierwsza to arcydzieło, druga jest gorsza, a trzecia... no właśnie. Nie twierdzę, że zakończenie jest złe, bo nie jest, ale gdyby jeszcze trochę nad nim popracować (albo właśnie tego nie robić) to byłaby lepsza.

Osobiście twierdzę, że autorzy starają się udoskonalić swój styl, pisząc kolejne części jakiejś serii. Ale niestety, nie wychodzi im to. Przeciwnie. Przez fakt, że chcą, aby tekst był bardziej dojrzały, sprawiają, że staje się nudny (póki co, znam tylko jeden wyjątek).

Miasto szkła zajęło mi trochę czasu, bo nie wciągało aż tak jak poprzednie części. W pewnych chwilach (w nocy, kiedy było już późno) przysypiałam, bo chciałam poznać zakończenie i czytałam nawet, gdy powinnam już spać. Mimo to, pomysł na fabułę był bardzo dobry.

Cały czas coś się dzieje i akcja nie stoi w miejscu, jak bywa przy niektórych książkach (będę wypominać tego nieszczęsnego Rhezusa), ale wciąż prze do przodu.

 Pośród chaosu wojny Nocni Łowcy muszą zdecydować się na walkę u boku wampirów, wilkołaków i innych Podziemnych... albo przeciwko nim. Tymczasem Jace i Clary też muszą podjąć decyzje. Czy mogą pozwolić sobie na zakazaną miłość?

Ostatnie zdanie w tym krótkim opisie doskonale oddaje moje wrażenia, dotyczące Miasta szkła. Najwięcej interesowałam się sytuacją Jece'a i Clary, a także często rozmyślałam (na przykład w szkole) jak skończą się ich losy.

Oczywiście jest to książka, którą przeczytają wszyscy fani Darów Anioła. Przypuszczam, że nie będą mogli się powstrzymać. Jednak osoby, których ta seria aż tak nie zachwyciła mogą nie chwycić po Miasto szkła. Może dlatego, że czasem lepiej nie znać rzeczywistego zakończenia, a może dlatego, że woleliby poświęcić ten czas na inną lekturę.

Ale pomimo tej opinii, sądzę, że ciekawscy nie tylko przeczytają tą część, ale również kolejną, już czwartą (której autorka nie planowała, a którą jednak napisała) pod tytułem Miasto upadłych aniołów. Ja także zamierzam po nią sięgnąć, w niedługim czasie.