Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Literatura kobieca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Literatura kobieca. Pokaż wszystkie posty

10 sie 2013

27 lip 2013

5 lip 2013

22 lut 2013

Opal Carew - "Fantazje w trójkącie"




Tytuł: Fantazje w trójkącie

Autor: Opal Carew

Wydawnictwo: Czarna Owca

Data i miejsce wydania: Warszawa, 2013


Moja ocena: 2/10
Zakładka: Trujące opary




Powszechnie wiadomo, że bardzo lubię książki erotyczne. Każda osoba, która mnie nie zna może dowiedzieć się tego w łatwy sposób, przeglądając spis recenzji i odszukując takie nazwiska jak Megan Hart czy Sylvia Day. Prawdopodobnie, czytam nawet za dużo erotyków niż powinnam. Jednak pani Opal Carew przypomniała mi, że większość z nich to tylko pełen, często zanudzających czytelnika, scen seksu chłam.

Jenna Kerry żyje w jałowym związku ze swoim chłopakiem Ryanem. Choć oboje się kochają, mężczyzna zdecydowanie więcej czasu poświęca pracy, rywalizując ze swoim bratem, i nie okazuje kobiecie uczuć. Jenna ma dość. W czasie wesela, na którym miał towarzyszyć jej Ryan, a na którym się nie pojawił, w ostatniej chwili wymawiając się pracą, zapada ostateczna decyzja. Kobieta zerwie z nim. Nieoczekiwanie w tym samym hotelu, w którym zebrali się goście pojawia się Jake - brat bliźniak Ryana. Jenna, która fantazjuje o seksie z nieznajomym bardzo chętnie zaciąga go do łóżka. Mężczyzna nie wie jednak, że kobieta bierze go za kogoś innego. Pomyłka przynosi nieoczekiwane konsekwencje i tak rozpoczyna się bój między braćmi, którzy kochają tę samą kobietę.

Krótko mówiąc, tak okropnej książki dawno nie czytałam. Początek nie zapowiadał się źle, pomysł jest interesujący, ale autorka zamiast skupić się na fabule, postawiła sobie chyba za cenę honoru wstawić w tekst jak najwięcej seksu. Tak więc, na dwieście sześćdziesiąt stron z kawałkiem, na oko, dwieście to sceny erotyczne. Płytkie, nudne i z utartymi schematami - poza dwiema - należałoby dodać. Nie przeszkadza mi takie ich nagromadzenie gdziekolwiek, skąd, bardzo je lubię, ale pod warunkiem, że nie są monotonne. Spotkałam się z wieloma historiami, z których seks wprost się wylewał, nie tylko w powieściach, i czytałam opisy znacznie bardziej interesujące i, co tu dużo mówić, dużo bardziej namiętne niż te w Fantazjach.

Bohaterowie stworzeni przez Opal Carew są całkowicie sztuczni albo mają problemy z psychiką. Na pierwszy ogień weźmy Ryana i Jake'a. Pierwszy z nich byłby całkiem znośny, gdyby na krótką wzmiankę o zdradzie i ciąży z tej zdrady wynikającej nie oświadczył się kobiecie, która w ten sposób go potraktowała. Za fakt przemawiający przeciw niemu można też uznać to, że nawet nie próbował dowiedzieć się więcej. Z kolei drugi z nich zakochał się w kobiecie po jednej nocy z nią. Zrozumiałabym, gdyby chodziło o jej ciało, ale zakochać się? Według mnie, nie ma czegoś takiego jak miłość od pierwszego wejrzenia. Zwłaszcza po wylądowaniu w łóżku. Najbardziej denerwującą postacią, moim zdaniem, była Jenna. Pomijając już tę fatalną pomyłkę, chęć seksu niemal przez cały czas można określić tylko jednym słowa. Kobieta zdecydowanie jest nimfomanką. Mało tego, nie może wybrać faceta, a na dodatek świadomie zdradza narzeczonego, twierdząc, że wciąż go kocha, ponieważ brak jej zbliżenia. Czy naprawdę trzeba to komentować?

Właściwie, równie dobrze mogłabym usiąść z książką i przekartkować ją. Wyszłoby na to samo, a jestem pewna, że moje nerwy ucierpiałyby na tym w znacznie mniejszy sposób. Jakby powyższych wad było mało, w tekście znalazłam tyle literówek, co w dziesięciu innych książkach. Od pewnego momentu postanowiłam je zapisywać i nie mogłam nawet spokojnie przeczytać jednego rozdziału, ponieważ co chwila byłam zmuszona sięgać po długopis i kartkę. Jestem osobą, która jest bardzo wyczulona na takie błędy w powieściach, toteż niezmiernie mnie to denerwowało i sprawiło, że moja ocena jest jeszcze niższa.

Podsumowując, Fantazje w trójkącie Opal Carew nie przedstawiają sobą żadnej wartości. Ani tej dydaktycznej, ani rozrywkowej. Mogą być co najwyżej argumentem dla mężczyzn, uważających, że kobiety są rozwiązłe, znaleźliby idealny przykład. Książki nie polecam nikomu, ale jeśli ktoś jest na tyle samodestrukcyjny, to może spróbować i przekonać się samemu czy moja opinia jest słuszna.


Książkę otrzymałam od wydawnictwa Czarna Owca. Dziękuję.

18 sty 2013

Sylvia Day - "Dotyk Crossa" [Trylogia Crossfire]




Tytuł: Dotyk Crossa

Cykl: Trylogia Crossfire - Tom 1

Autor: Sylvia Day

Wydawnictwo: Wielka Litera

Data i miejsce wydania: Warszawa, 2012


Moja ocena: 7/10
Zakładka: Intrygujący posiłek



- Jaka jest twoja definicja randki?
Zmarszczył brwi.

- Przydługie spotkanie towarzyskie z kobietą, podczas którego nie dochodzi do aktu seksualnego.

Szczerze powiedziawszy, kiedy znajomy sprezentował mi tę książkę, nie miałam pojęcia czego się spodziewać. Rzucił do telefonu tytuł i pytanie czy "Może być?", a ja bez zastanowienia odpowiedziałam: tak. Dopiero później wstukałam w przeglądarkę Dotyk Crossa i sprawdziłam z czym mam do czynienia. Pozwolę sobie zacytować fragment krótkiej opinii, którą przeczytałam - niestety nie pamiętam już gdzie, wiec nie podam jej autora - a która miała spory wpływ na moje obawy. Dotyk Crossa jest tym, czym 50 twarzy Graya miało być. Powieść o Grayu wciąż jest wpisana w moją listę do przeczytania i ubolewam nad faktem, że szybko nie będę miała okazji dostać jej w swoje ręce. W każdym razie, pełna niepewności zabrałam się za książkę Pani Sylvii Day. Spotkało mnie miłe zaskoczenie.

Eva Tramell jest córką kobiety, która wyszła za mąż za naprawdę bogatego biznesmena i biednego policjanta, z którym jednak łączy ją duża większa więź niż z ojczymem. Niedawno przeprowadziła się do Nowego Jorku. Wraz z najlepszym przyjacielem - Carym Taylorem - mieszka w jednym z najbogatszych apartamentowców w mieście i zaczyna nową pracę w budynku Crossfire jako asystentka swojego szefa. Wciąż jest pod stałym nadzorem martwiącej się o nią matki i ojczyma Stantona, który dla kobiety swojego życia zrobiłby wszystko. To jednak nie przeszkodziło Evie w postawieniu na swoim, jeśli chodziło o pracę. Chciała zacząć z czystym kontem, bez koneksji, co jednak nie bardzo jej się udało. Już w dniu, w którym przychodzi jedynie obejrzeć miejsce swojej pracy, spotyka Gideona Crossa - jednego z najbogatszych ludzi w całej Ameryce. Wkrótce okazuje się, że przypadkiem łączy ją z nim więcej niż sądzi.

- Chryste Panie - wyszeptał. - A myślałem, że to ja jestem popierdolony.

Osobiście uważam, że najbardziej interesującą postacią w powieści jest Gideon. To dosłownie czysty rodzaj samczego chama. Jest nachalny, niekulturalny, niegrzeczny, a dodatkowo obrzydliwie bogaty i diabelnie przystojny. Ma swoją mroczną przeszłość - jak zresztą każdy z bohaterów - która bez wątpienia w pewnym sensie kieruje jego zachowaniami. I choć Cross z pewnością wiele kobiet do siebie zrazi, ja uważam, że ma w sobie swego rodzaju urok.
Następny po nim jest Cary Taylor. Autorka przedstawiła w swojej książce bogatą gamę bohaterów gejów, a z modela zrobiła biseksualistę, który nie może uporać się ze swoimi problemami. Jednocześnie jest bardzo oddanym i życzliwym przyjacielem, który zawsze pomoże Evie w potrzebie.
Sama główna bohaterka, o dziwo, prezentuje się całkiem nieźle. Nic nie zgrzyta, choć pewne jej zachowania są dość płytkie - co jednak nie ma wielkiego znaczenia w przypadku erotyków - i nie denerwuje czytelnika, który, dzięki temu, nie ma ochoty cisnąć książką w kąt. Co więc zniszczyło tę powieść?

- Nie możesz zrobić tego jeszcze raz po czymś t a k i m.  
- Diabła tam nie mogę.

Zdecydowanie zbyt duża ilość seksu. Prawdopodobnie, to jest właśnie problem powieści erotycznych. Autorzy niezbyt dobrze dobierają nagromadzenie takich scen, a potem czytelnika przygniata ich nadmiar. Tak też stało się w tym przypadku. Chociaż fabuła jest bardzo interesująca, a pożądanie między bohaterami może ją tylko urozmaicić, to w Dotyku Crossa całkowicie ją przyćmiło.

Miłośnicy pięknych historii i magicznych opisów stosunków nie powinni sięgać po tę książkę. Sylvia Day ma specyficzny, prosty styl, który jasno i klarownie przedstawia sytuację. Język jest więc bardzo dobitny, a niekiedy nawet wulgarny. Dlatego odradzam lekturę osobom na to wrażliwym.

Kończąc, napiszę jeszcze tylko, że z pewnością sięgnę po kolejne części trylogii. Dalsze losy bohaterów interesują mnie zbyt bardzo, żebym mogła je sobie odpuścić. Czas spędzony przy Dotyku Crossa był czasem miło spędzonym i nie żałuję jego poświęcenia.

Megan Hart - "Trzy oblicza pożądania"





Tytuł: Trzy oblicza pożądania

Autor: Megan Hart

Wydawnictwo: Harlequin Mira

Data i miejsce wydania: Warszawa, 2012


Moja ocena: 10/10
Zakładka: Gotujące krew





- Kochanie, wróciłem!
Nie patrzył na mnie, gdy to mówił.
Alex odwrócił się i wywrócił oczami.
- W samą porę, skurwielu. Zdychamy z głodu.
- Wybacz, stary! Nie każdy jest równie bogatym fiutem jak ty!

Ostatnio na rynku krąży bardzo dużo erotyków. Wszyscy zachwycają się Greyem i Crossem, ewentualnie stwierdzają, że nie są to książki dla nich. W każdym razie, na ich temat niewątpliwie toczy się nieustająca dyskusja. Trzy oblicza pożądania Megan Hart przez wzgląd na opis można porównać do owych serii. Tytuł i temat mówią same za siebie. Jednak, jak się okazuje, niesłusznie.

Ann Kinney wiedzie życie przykładnej żony i pani domu. Jest szczęśliwa ze swoim mężem - prostolinijnym Jamesem, ukochanym synkiem swojej matki - który niemal co noc doprowadza ją do orgazmu. Kobieta szykuje wraz z trzeba siostrami imprezę z okazji rocznicy swoich rodziców, o których najchętniej by nie wspominała. Sytuacja komplikuje się, kiedy dawny przyjaciel jej męża - Alex Kennedy - z którym James zerwał kontakt z powodu kłótni, postanawia wpaść do nich z wizytą. Towarzyska i pełna tajemniczości osobowość Alexa szybko zmienia ułożone życie państwa Kinney'ów.

Nigdy nie zdradziłam męża. Nie miałam też żadnych powodów, by podejrzewać, że on mnie zdradził. A teraz zapraszaliśmy obcą osobę do naszego łóżka. Musiałabym być stuknięta, żeby nie czuć niepokoju.

Na pierwszy rzut oka książka wydaje się być kolejnym erotykiem z dość niecodzienną fabułą. Tyle, że erotykiem wcale nie jest. Jasne, znajdziemy tu opisy seksu - zwłaszcza w dość ciężkim początku - ale nie jest ich na tyle dużo, żeby mówić o tym gatunku. Powieść Megan Hart przedstawia sobą dużo większą głębię i przekaz niż prezentuje to jej zewnętrzna otoczka.

Przede wszystkim, autorka skupiła się tu na przedstawieniu postaci i ich relacji między sobą. Prawdopodobnie będę stronnicza, mówiąc, że Alex jest najbardziej rozbudowaną i najbardziej interesującą postacią, ale i tak nie powstrzymam się przed tym stwierdzeniem. Oczywiście, w znacznym stopniu mamy wgląd w psychikę głównej bohaterki, jako narratorki powieści, ale choć jej uczucia są świetnie przedstawione, nie jest ona tak dynamiczną i zarysowaną postacią jak Kennedy. Patricia, Mary i Claire - siostry Ann - również dostały pewną część akcji na przedstawienie swoich sytuacji życiowych. Jedynym bohaterem, który został przez autorkę potraktowany dość ubogo, jest James, jednakże nie nazwałabym tego żadnym błędem, który mógłby zniechęcić czytelnika. Przeciwnie - tak skąpo opisana postać męża pani Kinney jest zdecydowanym plusem.

Książkę czyta się naprawdę szybko i przyjemnie. Pomimo dość ciężkiego początku, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby dalej cieszyć się lekturą. Prawdę mówiąc, gdy dotarłam do końca, byłam zaskoczona i zawiedziona, że to już. Doświadczymy w książce wulgaryzmów, które mogą niektórym przeszkadzać, są jednak nieodłącznym elementem męskiej przyjaźni i nie wpływają źle na odbiór treści.

Trzy oblicza pożądania to powieść zmysłowa, odważna i wspaniała. Megan Hart poruszyła temat, na jaki wielu by się nie odważyło. Temat zdrady i to za przyzwoleniem. Zdrady, która tak naprawdę nie jest zdradą. Przedstawiła nie tylko trudne pojęcie zdrady w sferze intymnej, ale też tej na gruncie uczuciowym. I zrobiła to świetnie. Pani Hart, bardzo dziękuję. Stworzyła Pani coś godnego zapamiętania.

Kurwa-jebana-wdupę-pizda-chuj!

27 sie 2011

Lisa See - "Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz"






 Tytuł: Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz

Autor: Lisa See

Wydawnictwo: Świat Książki

Data i miejsce wydania: Warszawa 2005 r.

Strona zakupu: Tutaj






     Lisa See urodziła się w Paryżu, ale wychowała w chińskiej dzielnicy Los Angeles. Jest autorką czterech bestsellerowych powieści, które otrzymały liczne nagrody i wyróżnienia.
     Z tą autorką spotkałam się dwa razy. Obie książki zamówiłam z magazynu Świat Książki, kiedy to jeszcze nie połączył się z Weltbildem. Jednak pierwsza, która do mnie przyszła to właśnie ta, którą postanowiłam dzisiaj zrecenzować.
     Akcja powieści rozgrywa się w Chinach, gdzie wszelkie uczucia skrywa się pod maską obojętności i nawet matki zadają córką niewyobrażalny ból. kobiety nazywa się bezużytecznymi gałązkami , ale w ich wewnętrznych izbach powstaje więź między nimi, silniejsza niż przyjaźń. Zbyt krucha, żeby przeciwstawić się twardym regułom, ale jednocześnie tak głęboka, żeby przetrwała wszystko.
     Główną bohaterką jest Lilia. Dziewczynka (później kobieta), której życie zmienia się z chwilą, w której zbliża się krępowanie stóp. Niezwykle bolesny zabieg, któremu poddawane są dziewczęta, aby miały jak najmniejsze stopy. Bo to właśnie one są świadectwem kobiety.
     Okazuje się, że Lilia ma nieprzeciętną urodę, dzięki której może zapewnić lepsze życie swojej niezbyt majętnej rodzinie poprzez dobre małżeństwo. Mimo, że w jej rodzinie wszystkie kobiety miały Zaprzysiężone Siostry, ona ma szansę na własną Laotong. Ważniejszą niż siostra, kochaną najbardziej ze wszystkich.
     Lilia dostaje wachlarz. Wachlarz, na którym wraz ze swą Laotong będą przekazywały sobie wiadomości przy pomocy sekretnego pisma kobiet - nu-shu - do końca swojego życia.
     Powieść dzieli się na cztery części - Dni Córki, czyli czas, w którym Lilia jest dzieckiem; Dni Upinania Włosów, gdzie staje się mężatką; Dni Ryżu i Soli, podczas których zmaga się z codziennością dorosłej kobiety i w końcu Siedząc Spokojnie, czyli czas, w którym jest "tą, która jeszcze nie umarła".
     Każda z tych części ma swój własny unikatowy charakter i pokazuje inną stronę Chin. W każdej jednak wyeksponowane są tradycje tego państwa.
     To, co obecne jest w całej powieści i co jest zarazem jej ogromną zaletą to wzruszenie. Wzruszenie, które towarzyszy nam do ostatniej strony, ostatniego słowa.
     Mimo, że zabrałam się za pisanie tej recenzji już jakiś czas temu to kończę ją dopiero teraz. Dlaczego? Bo przeczytałam to po raz kolejny. Szukałam tylko jednego fragmentu, ale nawet podczas kartkowania książki miałam łzy w oczach, kiedy przypominałam sobie co ona ukazuje.
    Charakterystyczny styl autorki jest niezwykle lekki, dzięki czemu czyta się szybko i wbrew temu, że poznajemy masę rzeczy, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia to wszystko jest zrozumiałe.
     Dla mnie ta książka nie ma minusów. Można ją czytać i czytać, ale i tak się nie znudzi. Opowiada piękną historię, która potrafiłaby poruszyć nawet najtwardsze serce.
     Kwiat Śniegu i sekretny wachlarz to książka dla tych, którzy chcą przekonać się co znaczy prawdziwa przyjaźń i ile może przetrwać. Jest skierowana przede wszystkim do kobiet, ale sądzę, że panowie, którzy mają w sobie coś z romantyka nie będą narzekać.
     Ta powieść bez wątpienia zasługuje na miano bestselleru.

6/6

Nie jestem tak dobra jak ty, ale wierzę, że towarzyszą nam niebieskie duchy. Zawsze będziemy razem.